Translate this page

Κυριακή, 21 Δεκεμβρίου 2008

Amy Mac Donald : Το μεγαλύτερο σύγχρονο ταλέντο της παγκόσμιας Ροκ Μουσικής Σκηνής





Eίναι σκωτσέζα, μόνο 21 ετών και λέγεται Amy Mc Donald…… Το πρώτο της άλμπουμ με τίτλο This is the life κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 2007. Σεμνή και συνεσταλμένη παρουσία . Εστιάζει όπως λέει η ίδια στη μουσική της και αποκηρύσσει το υπόδειγμα του καθημερινώς εορτάζειν (όπως λέμε και…Ελληνικά, celebrity lifestyle!)
Στην πραγματικότητα , ομιλούμε για ένα μοναδικό ταλέντο που έχει την ικανότητα να απευθύνεται σε πιτσιρίκια ,αλλά ταυτοχρόνως και μεγάλους , πενήντα και βάλε , όπως κι ο υπογράφων! Ποιο είναι το μυστικό; Νομίζω απλό: Σύγχρονος ήχος ενορχηστρικά, με παραδοσιακή φόρμα ροκ-εντ-ρολ. Οι μικροί ακούν τον σύγχρονο ήχο και οι μεγάλοι εντυπωσιάζονται από ένα είδος που φαίνεται να μην καλλιεργείται συστηματικά εδώ και πολλά χρόνια . Φθάνει όμως αυτό να εξηγήσει τον παροξυσμό με την Έϊμυ Μακ Ντόναλντ; Μάλλον δεν φθάνει! Πρέπει να προστεθεί μια φωνή καθαρά ρόκ, που στέκει δίπλα σε Πάττυ Σμίθ ή Τζάνις Τζόπλιν άνετα και χωρίς …..ιεροσυλίες!
Αν επιχειρούσαμε να συγκρίνουμε το φαινόμενο Έϊμυ Μακ Ντόναλντ με Ελληνική ανάλογη περίπτωση, τότε μόνο με τον Χατζηγιάννη είναι συγκρίσιμη , ο οποίος στα στα 18 του, λέει το «και θα χαθώ» καλύτερα από μοναδική γυναίκα ερμηνεύτρια η οποία, μέχρι εκείνη την στιγμή, θεωρείτο υπόδειγμα ερμηνείας. Όταν το είπε ο Μιχάλης , όλοι….αναθεώρησαν!
Φθάνει αυτό λοιπόν για να εξηγηθεί το φαινόμενο λοιπόν; Λέω ….όχι ! Να προσθέσω λοιπόν , ένα απίστευτο πλεονέκτημα που διαθέτει: Η κοπέλα αυτή, εκτός από καλή μουσικός είναι και καλή συνθέτρια. Γράφει δικά της τραγούδια από τα 15 της! Άρα ομιλούμε για γνήσιο μουσικό ταλέντο! Τέτοια πρόσωπα δεν χάνονται ποτέ!
Προσέξτε την !....Ζωή να έχουμε όλοι, αυτό το ταλέντο θα μας απασχολήσει για τα επόμενα 50…..χρόνια!

Ποια κομμάτια της πρέπει να ακούσετε οπωσδήποτε;
Ιδού τα Singles : Poison Prince , Mr. Rock and Roll , L.A. , This Is the Life , Run , Poison Prince .

Πηγές στο διαδίκτυο :
Στις παρακάτω πηγές, μπορείτε να απολαύσετε αυτό το μέγιστο μοναδικό θεϊκό ταλέντο, την ιδιοφυή μουσική καλλιτέχνιδα συνθέτρια που θα αφήσει μεγάλη εποχή στην μουσική Ιστορία του Πλανήτη Γη:
1) http://www.myspace.com/amymacdonald
2) http://www.youtube.com (βάζετε στην αναζήτηση τις λέξεις amy McDonald)
3) http://www.amymacdonald.co.uk
4) http://www.youtube.com/user/amymacdonaldofficial
Να προσθέσω και μια μείξη από έναν αμερικανό DJ , o οποίος διέγνωσε καταγωγή μιας επιτυχίας των Λας Κέτσαπ με την πολύ μεγάλη επιτυχία της Μακ Ντόναλντ «this is Life».Υπάρχει ένα σόλο της κιθάρας που παίζει και ως ρεφραίν στο κομμάτι των Λας Κέτσαπ . Η αλήθεια είναι , ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο. Όταν έκαναν επιτυχία οι Λας Κέτσαπ, αυτό το τραγούδι τους δόθηκε με την βεβαιότητα της εκ των προτέρων επιτυχίας. Είχε υπάρξει ένα παρασκήνιο τότε και είχα την τύχη να το διαβάσω και να το θυμάμαι. Αυτοί που κάνουν παγκόσμιες επιτυχίες, μόνο τυχαίοι δεν είναι. Για να έχετε ιδίαν αντίληψη, ακούστε το από εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=yhroby-UdaM έτσι ή αλλιώς πρόκειται για ιδιοφυές κομμάτι.

Καλή σας ακρόαση!

Γιάννης Π. Πλατάρος

Τετάρτη, 17 Σεπτεμβρίου 2008

Η Βουλκανιώτισσα Το πανηγύρι της Μεσσήνης και η εντόπια καταγωγή του εθίμου της ψητής γουρνοπούλας.

Γιάννης Π. Πλατάρος
Δ/ντής 1ου Λυκείου Μεσσήνης
Φίλος ΕΘΕΛΟΝΤΩΝ ΜΕΣΣΗΝΗΣ
Στιγμιότυπο από την κάθοδο της Ιεράς και θαυματουργού εικόνος της Παναγίας Βουλκανιωτίσσης εν Μεσσήνη
Η Βουλκανιώτισσα
Το πανηγύρι της Μεσσήνης και η εντόπια καταγωγή του εθίμου της ψητής γουρνοπούλας.

Μεσσήνη, Σεπτέμβριος 2008

Α. Η Ι. Μονή Βουλκάνου.

Η Ιερά Μονή έχει κτιστεί τον 8ο αιώνα . Στην κορυφή του όρους Ιθώμη, εκεί που ήταν παλαιά το ιερό του Ιθωμάτα Διός, πρωτοκτίστηκε η μονή, όπου υπάρχει και σήμερα διατηρημένη πλην ακατοίκητη. Μάλιστα στην νοτιοανατολική πλευρά του ναού, υπάρχει εντοιχισμένη η βάση, όπου έβαινε ο τρίποδας των ιερέων . Η Αγία Τράπεζα, είναι η βάση του τεραστίου αρχαίου αγάλματος του Ιθωμάτα Διός.
Σύμφωνα με την παράδοση και κατά την διάρκεια των εικονομαχιών, η θαυματουργή ανεύρεση της Παναγίας της κορυφής ή επανωκαστρίτισσας, στάθηκε αφορμή για το κτίσιμο της Ι. Μονής. Ένεκα όμως της ελλείψεως νερού στην κορυφή και του μεγάλου κόπου των πιστών να ανέλθουν σε αυτό το ύψωμα , το 1625, οι Πατέρες, απεφάσισαν να κτίσουν την μονή χαμηλότερα, όπου θα ήταν ευκολότερα τα πράγματα για όλους (Στην κορυφή της Ιθώμης επικρατούν ενίοτε φοβερές κλιματολογικές συνθήκες)
Η νέα πλέον μονή του Βουλκάνου, έχει νερό άφθονο , καλύτερη πρόσβαση και οι πιστοί μπορούν πιο εύκολα να ζητήσουν την Χάρη της.

Β. Η Εικόνα:

Ο Ι. Βορβίλας («Η εν Μεσσηνία Ιερά Μονή Βουλκάνου») γράφει : «Είναι ζωγραφισμένη επί ξύλου, ήτοι μικράς σανίδας». Δεν είναι εικόνα μεγάλη όπως η εικόνα της Υπαπαντής και της Δήμιοβας, είναι εικόνα μικρή, οι διαστάσεις της είναι: ύψος 0,36 μ. και πλάτος 0,29μ. Παριστάνει ημίσωμη τη Θεοτόκο να κρατά με το αριστερό της χέρι το μικρό Ιησού. Η απεικόνιση της μορφής της Παναγίας στο ξύλο έχει γίνει λόγω της παλαιότητας αμυδρή, γι’ αυτό και πριν από πολλά χρόνια είχε ελαφρώς ξαναζωγραφιστεί στην Αθήνα. Είναι εξ ολοκλήρου επιχρυσωμένη και διαμαντοστολισμένη από το 1857 στη Σμύρνη. Ο ζωγράφος δεν είναι γνωστός, όπως επίσης δεν είναι γνωστές και οι συνθήκες κάτω από τις οποίες βρέθηκε στο Βουλκάνο. Μετά από κάποιες έρευνες έχει εκφρασθεί η γνώμη ότι είναι έργο που έχει γίνει στα τέλη του 15ου αιώνα ή στις αρχές του 16ου.

Γ. Η λιτανεία των 20 χιλιομέτρων!

Τον 17ο αιώνα, φοβερός λοιμός ενέσκηψε, πλήθος κόσμου πέθαινε και οι Μοναχοί έγιναν δέκτες του λαϊκού αιτήματος να περιοδεύσει η εικόνα της Παναγίας στα χωριά τα κτυπημένα από τον λοιμό. Τότε έγινε θαύμα και όπου πήγαινε η εικόνα, έφευγε ο λοιμός ! Έτσι καθιερώθηκε η λιτάνευσή της Αγίας και θαυματουργού εικόνος της Παναγίας, στην Μεσσήνη και στα χωρία , όπου η λιτανεία των 20 χιλιομέτρων , ακολουθεί τα κτυπημένα το πάλαι χωριά, μέχρι να εγκατασταθεί στο μετόχι της Ιεράς Μονής στην Μεσσήνη, τον Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και της Ζωοδόχου Πηγής., παρά τα «μπεζεστένια, όπου είναι και ο χώρος της πανηγύρεως.
Πρέπει να τονισθεί η μοναδικότητα του εθίμου αυτού, αφού μια τέτοια «μαραθώνια» λιτανεία, πουθενά αλλού δεν διεξάγεται!.
Παρόμοια λιτάνευση γινόταν και κατά τους ειδωλολατρικούς χρόνους, όπως λέγεται, ανάμεσα στα ιερά της Αρτέμιδος Λιμνάτιδος, ένα εκ των οποίων βρισκόταν πιθανόν κοντά στη σημερινή Μεσσήνη. Εξ άλλου, τα νέα ευρήματα με 40 αρχαίους ενσωματωμένους κίονες στα αρχιτεκτονικά μέλη του Ι.Ν. των Τριών Ιεραρχών Μεσσήνης, (Απρίλιος 2007) μαρτυρούν αδιάλειπτους και ισχυρούς δεσμούς της νέας πόλης της Μεσσήνης με την αρχαία ομώνυμη κοιτίδα της Μεσσηνίας.

Φέτος γίνονται σπουδαία και σοβαρά έργα αποκατάστασης και της Μονής και του Μετοχίου στην Μεσσήνη . Ίσως να υπάρξει μια μικρή και προσωρινή παρέκκλιση από το τυπικό, αλλά αξίζει ο κόπος, καθώς οι παρεμβάσεις που θα γίνουν θα βελτιώσουν τα μάλα και την αισθητική και την λειτουργικότητα των ιερών αυτών χώρων.

Δ. Το πανηγύρι

Το πανηγύρι της Μεσσήνης, επισήμως έχει ιδρυθεί το 1839,. Την εποχή εκείνη, η Πελοπόννησος είχε 22 πανηγύρια και άλλα τόσα η υπόλοιπη Ελλάδα του τότε (Στερεά Ελλάδα) Μέχρι το 1909 , αφού είχε απελευθερωθεί και άλλο τμήμα του Ελληνισμού, ο αριθμός των πανηγύρεων είχε ανέλθει Πανελληνίως σε 85. Από Οικονομική Ιστορική άποψη, το φαινόμενο των πανηγύρεων , ερμηνεύεται ως μια ακραία στρέβλωση των αγορών, αφού οι υπάρχοντες φόροι για την διακίνηση προϊόντων από πόλη σε πόλη εντός της Ελληνικής επικράτειας σε συνδυασμό με την απίστευτη έλλειψη οδικού δικτύου, έκανε λ.χ. το σιτάρι της Λιβαδειάς 100% πιο ακριβό στην αγορά της Αθήνας. Η ίδια η Αθήνα συνετηρείτο με εισαγωγές σίτου από Τουρκία και Ρωσία , ενώ την ίδια στιγμή, τα σιτάρια της Μεσσηνίας έμεναν απούλητα! Παρ όλη την επανάσταση του σιδηροδρόμου επί Χαριλάου Τρικούπη (1880) που έλυσε οριστικά το πρόβλημα του κόστους των μεταφορικών των αγροτικών προϊόντων, τα πανηγύρια έμειναν και πλήθυναν αφού πήραν περισσότερο εθιμικό χαρακτήρα, παρά αυστηρώς οικονομικό. Μέχρι τότε, ο Κτηνοτρόφος της Μεσσηνίας, περίμενε το πανηγύρι της Μεσσήνης να πάει να πουλήσει το άλογο ή ημίονο ή όνο , και να προμηθευθεί την γαλοπούλα που θα εξέτρεφε μέχρι τα Χριστούγεννα. (Ζωοπανήγυρης) Παράλληλα με τα έσοδα , θα έκανε και τις αγορές διαρκών αγαθών για το νοικοκυριό του και για όλο τον χρόνο (Ρούχα , παπλώματα, βελέντζες, παπούτσια, υφαντά προικιά, χαλκώματα, γεωργικά εργαλεία.) Όλα αυτά θα τα συνδύαζε και με μια μικρή διασκέδαση και φυσικά με το προσκύνημα της θαυματουργής εικόνας της Παναγίας της Βουλκανιώτισσας για να αναλάβει και πνευματικές δυνάμεις για τον δύσκολο βίο που διήγε.


Ε. Η Μεσσήνη ως γενέτειρα του εθίμου της ψητής γουρνοπούλας.

Ήδη, από την πρώτη Τουρκική κατοχή της Πελοποννήσου, οι τούρκοι είχαν κτίσει στο βόρειο μέρος της Μεσσήνης, στην «Παλαιά Βρύση» το «Χαβούζι» και αργότερα του «Χόντζα» στα παλαιά σφαγεία στον δρόμο προς την Μπούκα. Αυτά ήταν πέτρινες κατασκευές, για ομαδικό πλύσιμο ανθρώπων και ρούχων. Είναι γνωστό, ότι οι Τούρκοι, ανέκαθεν ήταν «παστρικοί» . Κόντρα σε αυτό, ο ντόπιος Ελληνικός πληθυσμός, ανέπτυξε μια αμυντική στάση , σύμφωνα με την οποία επεδίωκε να ασχημίζει τα παιδιά του ώστε να μην μπαίνουν στο στόχαστρο των Τούρκων με τα φοβερά παιδομαζώματα που έκαναν. Πρώτο ήταν η αποφυγή κάθε σχέσης με την καθαριότητα. Αυτή την αμυντική αθλιότητα, την επιβεβαιώνουν οι περιηγητές Πάουβ και Σατωμπριάν, όταν αργότερα επεσκέφθησαν τον τόπο. Παράλληλα, είναι γνωστό, ότι οι Τούρκοι ως Μουσουλμάνοι, απέχουν του χοιρινού κρέατος μιας και το ζώο, θεωρείται θρησκευτικώς ως μιαρό (καταραμένο από τον Προφήτη Μωάμεθ!) Έτσι οι πονηροί Νησιώτες, κατάφεραν, ενώ ο τόπος τους είναι προνομιακός και εύφορος , στην διάρκεια των 300 ετών της Τουρκικής κατοχής, να μην κατοικήσουν Τούρκοι στην Μεσσήνη! Αυτό φυσικά επετεύχθη με την αθρόα εκτροφή χιλιάδων χοίρων, οι οποίοι κυκλοφορούσαν εντός της πόλεως ακωλύτως. Φαίνεται, ότι αυτή η πολιτική των παμπόνηρων Νησιωτών, ήταν πολύ αποτελεσματική, αφού έφυγαν όλοι οι Τούρκοι από την Μεσσήνη και εγκατεστάθησαν στην Ανδρούσα, έτσι ώστε να εκτοπίσουν σχεδόν ολόκληρο τον Ελληνικό πληθυσμό από αυτήν, αφού η Ανδρούσα τότε είχε μόνο δύο Ελληνικές οικογένειες, παρ ότι ήτο και έδρα της Επισκοπής . Πρέπει να γίνει σαφές, ότι η Ανδρούσα, τότε ήτο ένα φτωχικό μέρος από άποψη παραγωγικότητας, γι αυτό και ο Ανδρούσης Ιωσήφ ήδη προ της επαναστάσεως του 1821 είχε εγκατασταθεί στην Μεσσήνη ακριβώς γι αυτόν τον λόγο όπως ο ίδιος αναφέρει σε χειρόγραφη επιστολή του.
Η χοιροτροφία στην Μεσσήνη, απέκτησε παράδοση 300 ετών και περιορίσθη σημαντικά μόνο μετά το 1920. Μέχρι τότε οι χοίροι «ήσαν πολλαπλάσιοι των ανθρώπων» όπως αναφέρει ειρωνικά, ο Ιατρός Π. Κορύλλος στο οδοιπορικό του «Από Πατρών έως Καλάμας» το 1890. Αν σκεφθούμε ότι οι κάτοικοι Μεσσήνης ήταν 7.000 το 1890, μπορούμε να φανταστούμε πόσοι ήταν οι εκτρεφόμενοι χοίροι!
Το 1920, οι τελάληδες ειδοποιούν τον ντόπιο πληθυσμό:
«Ειδοποιήσθε, από τον κ. Αστυνόμο, ότι από αύριο, απαγορεύεται να κυκλοφορούνε γουρούνια στο δρόμο , διότι οι χωροφύλακες θα τα σκοτώνουν και να μην έχετε παράπονοοοοοοοοο!.....»
Πραγματικά, όταν την άλλη μέρα οι χωροφύλακες εύρισκαν στην πλατεία κάποιο ζώο να κάνει τον περίπατό του, το στρίμωχναν με ….τέχνη και το τρυπούσαν με την μεγάλη ξιφολόγχη (σακαράκα) που έφεραν πάντα αναρτημένη στην λουρίδα τους. Από την άλλη, οι ιδιοκτήτες των…αλήτικων «δολοφονημένων» ζώων , δεν δυσανασχετούσαν και πολύ, αφού αμέσως τa έβαζαν στην λαμαρίνα και τa έψηναν.. Ακολούθως , τa έφερναν στην αγορά και η ζεστή γουρνοπούλα πουλιόταν αμέσως!
Στο πανηγύρι όμως το ψήσιμο ήταν προγραμματισμένο είχε τεχνική ενώ η νοστιμιά του κρέατος είχε τα μυστικά της. Ο Θεόδωρος Μ. Τσερπές αναφέρει , ότι αυτή η νοστιμιά, οφείλετο , μάλλον στο επισταμένο ψήσιμο, μέσα στον παραδοσιακό φούρνο, που εκλείετο με ζυμάρι, ενώ η γουρνοπούλα σιγοψηνόταν με κλιματόβεργες. Ίσως πάλι και η διατροφή των ζώων που ήταν με λιοκόκκια (:=η μάζα που μένει μετά την εξαγωγή του ελαιολάδου χωρίς υπερυμπιεστές) να είναι μια άλλη συμπληρωματική εξήγηση.
Σε κάθε περίπτωση λοιπόν αυτό το έθιμο, έχει καταγωγή την πόλη της Μεσσήνης , ένα έθιμο της Νότιας Πελοποννήσου που δημιουργήθηκε σε εύφορο τόπο, αφού ο τρόπος αυτός ψησίματος είναι «αντιοικονομικός» μιας και δεν γίνεται εκμετάλλευση του δέρματος για παπούτσια («γουρνοτσάρουχα») είτε του λίπους για λάδι στο τηγάνισμα, όπως γινόταν στα φτωχότερα ορεινά μέρη, όπου η πλήρης εκμετάλλευση του γουρουνιού ήταν μια εν τη πράξη ανακύκλωση των υπολειμμάτων τροφίμων της οικογενείας τα δε προϊόντα του (παστό , λουκάνικα) αλλά και τα παραπροϊόντα του (λίπος, δέρμα) βοηθούσαν αποφασιστικά στην επιβίωση των φτωχών οικογενειών.
Τελειώνοντας το παρόν σύντομο σημείωμα , να υπογραμμίσουμε ότι η ψητή γουρνοπούλα είναι ένα θαυμάσιο έδεσμα με λιγότερα μάλιστα λιπαρά από το μοσχαρίσιο κρέας, αν ο καταναλωτής αποβάλλει το εμφανές λίπος! Αν μπορεί να το κάνει βεβαίως αυτό , μπροστά στον πειρασμό της τραγανής «γκόρτσας» και των διαφόρων «γλυκαδιών» του ζώου το οποίο ως και σήμερα ψήνεται σε φούρνους εξακολουθεί να είναι νοστιμότατο και προσφέρεται εν αφθονία, ζεστό και σχετικά φθηνό καθ΄ όλη την διάρκεια της Πανηγύρεως της Μεσσήνης!

Βιβλιογραφία-Διαδικτυακές αναφορές:
• «Η Ιστορία της Πόλεως Μεσσήνης» Θεοδώρου Μιχαήλ Τσερπέ έκδοση Β΄ Δήμου Μεσσήνης , Καλαμάτα 1998
• «Εισαγωγή στην Νεοελληνική Οικονομική Ιστορία» Ευγενία Μπουρνόβα –Γιώργος Προγουλάκης. Δ/ση έκδοσης Βασίλης Κρεμμυδάς Εκδόσεις Τυπωθείτω 2003
• Messinia –Peloponnisos Hellas Δίγλωσσος Τουριστικός οδηγός Λήμμα «Μεσσήνη» Γιάννης Π. Πλατάρος Εκδόσεις Νίκος Σπάλλας Θεσσαλονίκη.
• http://ilanos.pblogs.gr/

Η ενσωματωμένη βάση του αρχαίου Τριπόδου στο Καθολικό της πρώτης Μονής Βουλκάνου, όπου διακρίνονται εμφανώς τα ίχνη του.

Τρίτη, 26 Αυγούστου 2008

Μια αποτελεσματική πρόταση για την ντόπα


Εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Καλαμάτας , φύλλο της 25ης Αυγούστου 2008 (σελ. 29)

Επειδή επίκειται ψήφιση νομοθετικής πρότασης της Κυβέρνησης για το θέμα της ντόπας των αθλητών. Επειδή, όλοι μας αισθανόμαστε ντροπή ως πολίτες για το θέμα. Επειδή όλοι μας αισθανόμαστε προσβολή για την θρασεία συμπεριφορά των παραβατών, οι οποίοι όταν συλλαμβάνονται υπό επήρεια ουσιών «πέφτουν από τα σύννεφα» αποδίδοντας την δική τους πράξη σε συνωμοσίες κτλ , έχω να καταθέσω μια -κατά την γνώμη μου- αποτελεσματική πρόταση, προ όλους τους βουλευτές μας :

1. Να προβλεφθεί πλήρης αφαίρεση των προνομίων των Ολυμπιονικών όταν και εάν συλληφθούν και πιστοποιηθεί η πράξη τους τελεσιδίκως. Επειδή υπάρχει ένα νομικό κώλυμα σε αυτό (αναδρομική ισχύς νόμου και αναδρομική καταδίκη για πρότερο -πιθανόν έντιμο- βίο) θα πρέπει να επανακαθοριστούν ρητώς αυτά τα προνόμια. Δηλαδή, θα πρέπει να καθοριστεί, ότι η παροχή τους, δεν γίνεται για τις επιδόσεις τους, αλλά για τον όλο βίο του αθλητή, ο οποίος θα είναι το διαχρονικό πρότυπο και για το παρόν και για το μέλλον. Θα υπογράφεται υποχρεωτικά και σχετικό συμβόλαιο που θα προβλέπει και δήμευση της περιουσίας. Είμαι βέβαιος, ότι μπορεί να εξευρεθεί κατάλληλη νομική φόρμουλα που να δεσμεύει τον αθλητή και για την παρελθούσα και για την παρούσα και για την μέλλουσα συμπεριφορά του.

2. Να προβλεφθεί αφαίρεση της Ελληνικής Ιθαγένειας , απέλαση και εγγραφή τους στον κατάλογο ανεπιθύμητων προσώπων –personas non grata.

3. Στον έλεγχο, θα υπάρχει λήψη διπλού δείγματος(τετραπλού ουσιαστικά) όπου το μεν ένα θα εξετάζεται στην παρούσα περίοδο κανονικά, το δε άλλο , αφού φυλαχθεί σε ελεγχόμενες συνθήκες βαθείας κατάψυξης και συντήρησης , μετά από 20 χρόνια , αφού είναι γνωστό , ότι γενικά η «χημεία της νοθείας» προηγείται αρκετά χρόνια της επισήμου Χημείας.

4. Η Πολιτεία, δεν θα συντάσσει «κατάλογο απαγορευμένων ουσιών», αλλά μόνο «κατάλογο επιτρεπομένων ουσιών» Αυτό είναι ένα σημείο-κλειδί και μια απολύτως αναγκαία προϋπόθεση για να λειτουργήσει το όλο σύστημα, άλλως ο καθένας θα μπορεί να επικαλείται, ότι στον χρόνο που έλαβε μια ουσία δεν ήταν ακόμη απαγορευμένη και θα απαλλάσσεται.

Γνωρίζω απολύτως, ότι με πιθανότητα πάνω από 99% τα τωρινά ρεκόρ που επιτυγχάνουν αλλοδαποί αθλητές και τα βλέπουμε όλοι είναι προϊόν ντόπας . Ιδίως αυτό των 100μέτρων , όπου ο αθλητής τερμάτισε με κατεβασμένα χέρια συντρίβοντας το παγκόσμιο ρεκόρ για το οποίο σοβαροί επιστήμονες είχαν «αποδείξει» στο παρελθόν ότι είναι infimum του συνόλου των δυνατών επιδόσεων! (ανώτερο κάτω φράγμα)

Δεν έχω την αίσθηση ότι η παραπάνω πρόταση θα λειτουργήσει διαχρονικά, καθώς είναι πιθανόν, εκτός από την ντόπα της Χημείας, να έχει ανακαλυφθεί ντόπα «μηχανική» , όπου –ίσως- με την βοήθεια κάποιου ενσωματωμένου μικροκυκλώματος να ενεργοποιείται το νευρικό και μυϊκό σύστημα καταλλήλως και την κατάλληλη στιγμή για να ξεπερνά τα φυσικά όρια , τα οποία γνωρίζομε, ότι είναι παραπάνω απ΄ όσο επιτρέπει ο εγκέφαλος του ανθρώπου.

Επειδή η ανθρώπινη εφευρετικότητα έχει αποδειχθεί ιστορικά ότι είναι άνευ ορίων, δεν αποκλείεται να παρακαμφθεί ακόμα και το παραπάνω προτεινόμενο Δρακόντειο σύστημα, ακόμα και αν γίνει θεωρητικά αποδεκτό. Ίσως μάλιστα αυτό, θα πρέπει να το εκλάβουμε ως δεδομένο. Μπορούμε όμως να είμαστε βέβαιοι, ότι για τα επόμενα 25-30 χρόνια ο φόβος θα φυλάει τα έρμα και δεν θα αισθανθούμε ντροπή. Σε περίπτωση που δεν ληφθούν αναλόγου περιεχομένου μέτρα, κανείς Έλληνας δεν θα πρέπει έχει την παραμικρή αμφιβολία, ότι το φαινόμενο του ντοπαρίσματος θα το συναντάμε όλο και συχνότερα.

Γιάννης Π. Πλατάρος

Μαθηματικός

Σημείωση εκτός δημοσιεύματος: Επειδή έχει τεθεί προσφάτως και το θέμα της γονιδιακής θεραπείας, η οποία τροποποιεί τις ιδιότητες των κυττάρων και δεν ανιχνεύεται ως εκ της φύσεώς της (δεν αφορά ουσίες) προτείνουμε, να γίνεται λήψη δείγματος ιστού των αθλητών από νεαρότατη ηλικία για ανάλυση DNA και να γίνεται συγκριτική ανάλυσή του πριν και μετά τις επιδόσεις. μπορεί κι αυτό ν έχει προβλήματα, αλλά φρονούμε, ότι αν υπάρχει πραγματική θέληση εκ μέρους της Πολιτείας , μπορεί να το αντιμετωπίσει. Εξ άλλου, η Ελλάδα, μπορεί και πρέπει να είναι πρωτοπόρα σε αυτό το θέμα , διότι η κατηφόρα την οποία έχουν πάρει οι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι σε σημείο άνευ επιστροφής. Νομοτελειακά το θέμα θα φθάσει στο μη περαιτέρω και θα τεθεί θέμα αξιοπιστίας και εγγύησης του θεσμού. Συνεπώς οι δηλώσεις του Ζακ Ρόγκ, όπως απεδόθησαν , περί «πρωταθλήτριας στην ντόπα Ελλάδας» έχουν πιο πολύ βάθος, απ΄όσο φαίνεται. ευκαιρία είναι η Πολιτεία να θεσπίσει πρωτοποριακά μέτρα και να πιάσει την ευκαιρία από τα μαλλιά , μιας και θα ξανατεθεί το θέμα μόνιμης διεξαγωγής τους και πρέπει να το εκμεταλλευτούμε


Σάββατο, 24 Μαΐου 2008

Βίντεο από την Μεσσήνη




Πέμπτη, 22 Μαΐου 2008

Ιστορία της Πόλεως Μεσσήνης (Περίληψη)


Χτισμένη στη δεξιά όχθη του ποταμού Παμίσου, στο κάτω μέρoς της Μεσσηνιακής πεδιάδας, το Ομηρικό «Μάκαρ πεδίον» ή «Μακαρία», όπως λέγεται ακόμα και σήμερα. Είναι η μούσα του Σωτήρη Πατατζή που την απαθανάτισε ως «Μεθυσμένη Πολιτεία» στο ομώνυμο μυθιστόρημα, το οποίο περιγράφει ένα μεγάλο μέρος από τη ζωή της πόλης στο Μεσοπόλεμο. Πιθανότατα είναι η τοποθεσία «Λίμναι», που μνημονεύει ο αρχαίος περιηγητής Παυσανίας (150 μ.Χ.). Την ίδια τοποθεσία αναφέρει και ο Πολύβιος γύρω στο 215 μ.Χ., που την προσδιορίζει κοντά στον Πάμισο.

Ακόμα και σήμερα, μια συνοικία της αρχαιότερης Ενορίας της Μεσσήνης, αυτή του Αγίου Δημητρίου, ονομάζεται «Λιμοχώρι», πιθανώς εκ παραφθοράς του «Λιμνοχώρι» (αφού λιμός-πείνα δεν θα μπορούσε ποτέ να ενσκήψει στο ευφορότερο σημείο της Μεσσηνίας).

Πίνακας περιεχομένων

[Απόκρυψη]

[Επεξεργασία] Βυζαντινή περίοδος

Αυτό ήταν και το όνομα της πόλης καθ’ όλη τη Βυζαντινή περίοδο σύμφωνα με τον Πετρίδη (Παρνασσός 1877, σελίδα 7). Κατά το Δουκάκη («Μεσσηνιακά» 1906), η σημερινή πόλη αποικίσθηκε μετά το 400 μ.Χ., όταν οι βάρβαρες ορδές του Αλάριχου κατέστρεψαν την αρχαία Μεσσήνη, ενώ πρόσφυγες και άλλοι κατήλθαν νοτιότερα και ονόμασαν το πόλισμα Νέα Μεσσήνη ή απλώς Μεσσήνη. Φαίνεται ότι υπήρξε πρόοδος, αφού τότε υπήρξαν και Επίσκοποι Μεσσήνης που φέρονται να υπογράφουν σε διάφορες Συνόδους (747, 1147, 1317). Γύρω στα 1300 η επισκοπή Μεσσήνης μεταφέρθηκε στην Ανδρούσα, πατρίδα τότε του Πατριάρχη Αθανασίου και Αγίου πολιούχου της. Αργότερα, όταν η Ανδρούσα αποικίσθηκε σχεδόν αποκλειστικά από Τούρκους, η επισκοπή εγκαταστάθηκε ξανά στη Μεσσήνη, ενώ το όνομά της ξανά ως «Μεσσήνης» δόθηκε το 1833, όπου και διατηρήθηκε έως το 1844, έτος θανάτου του μεγάλου τέκνου της, Επισκόπου Ιωσήφ Μεσσήνης. Η επισκοπή οριστικά καταργήθηκε το 1852 και η έδρα της μεταφέρθηκε στην Καλαμάτα. Τον Απρίλιο του 2007 μια αμμοβολή στην εξωτερική τοιχοποιία του Ι.Ν. των Τριών Ιεραρχών, έφερε στο φως αρχιτεκτονικά μέλη πρωτοχριστιανικού Ναού , αλλά και ορισμένα μέλη αρχαιοελληνικού οικοδομήματος, αφού στους τοίχους φαίνονται εντοιχισμένα 40 τεμάχια κιόνων , τα περισσότερα με λεία κυλινδρική επιφάνεια, αλλά και λίγα με την χαρακτηριστική αρχαιοελληνική αυλάκωση. Επίσης υπάρχουν και δομικοί λίθοι με ανάγλυφους σταυρούς.Φωτογραφικό υλικό από αυτή την ανακάλυψη η οποία δεν έχει ακόμα αποτιμηθεί επισήμως, υπάρχει εδώΤο σίγουρο όμως είναι, ότι η ιστορία της νεώτερης πόλεως Μεσσήνης φαίνεται να έχει εναρκτήριο σημείο κάποια χρονολογία π.Χ.

[Επεξεργασία] Φραγκοκρατία

Κατά την αρχή της περιόδου της Φραγκοκρατίας στην Πελοπόννησο , οι Γάλλοι ιππότες βρέθηκαν μπροστά στο θέαμα της απέραντης κάλυψης της Μακαρίας από το πλημμυρισμένα ύδατα του Παμίσου. Τότε έδωσαν και στην πόλη το προσωνύμιο iIIe (δηλαδή Νησί και έκτοτε, επί 600 τουλάχιστον χρόνια, το προσωνύμιο αυτό απετέλεσε το μοναδικό όνομα της Μεσσήνης, πριν της ξαναδοθεί επίσημα το όνομα στα 1867. Λόγω του σύντομου και εύηχου της λέξεως, το «Νησί», διατηρείται μέχρι και των ημερών μας.

Από την περίοδο της Φραγκοκρατίας, μοναδική φωτεινή μορφή προβάλλει η θρυλική φραγκορωμιά πριγκίπισσα Ισαβέλλα, γνωστότερη ως «πριγκηπέσα Ιζαμπώ», της οποίας ο ταραχώδης βίος έχει ζωντανέψει στο βιβλίο του Γιάννη Αναπλιώτη «Στα χρόνια της Κουγέστας» καθώς και στο μυθιστόρημα του Άγγελου Τερζάκη «Πριγκηπέσσα Ιζαμπώ».

[Επεξεργασία] Τουρκοκρατία

Στα 1770 διαδραματίσθηκε στη Μεσσήνη η τελευταία πράξη της επανάστασης του Ορλώφ. Εκεί μέσα στα ερείπια του παλιού πύργου της Ιζαμπώς, στο σημερινό χώρο της πανηγυρίστρας, οχυρώθηκε ο μεγάλος ήρωας Γιάννης Μαυρομιχάλης ή Σκυλογιάννης. Μαζί του ήταν ο Γιάννης Κολοκοτρώνης με τον γιο του Κωνσταντίνο (πατέρα του Θεοδώρου) και ο Γιώργης Φλέσσας (παππούς του Παπαφλέσσα). Η μάχη, που κράτησε 3-4 μέρες, ήταν φονικότατη. Οι Τουρκαλβανοί βασιβουζούκοι επιτίθεντο με μανία. Τελικά πιάστηκε ζωντανός ο Γιάννης Κολοκοτρώνης. Τον μετέφεραν στην Ανδρούσα όπου και τον κρέμασαν. Ο Φλέσσας έπεσε κι αυτός, ενώ o Σκυλογιάννης ανατινάχτηκε στα ερείπια του Μελίπυργου. Έκτοτε, η 25η Μαΐου 1770 έμεινε στην ιστορία, παρ ότι επισκιάστηκε από την επιτυχημένη έκβαση της επανάστασης του 1821.

Στα 1800 ιδρύεται στη Μεσσήνη αλληλοδιδακτικό σχολείο, στο οποίο δίδαξε ο σοφός κληρικός Καλλίνικος Καστόρχης. Στην εθνεγερσία η Μεσσήνη μετείχε μεταξύ των πρώτων. Υπήρξε κέντρο εκγύμνασης νεοσυλλέκτων, όπου μάλιστα στο σημερινό προσφυγικό συνοικισμό υπήρχε και πεδίο βολής ή έμπεδα όπως έλεγαν. Όλοι οι νεοσύλλεκτοι συντηρούνταν με έξοδα της πόλης επί τουλάχιστον ένα χρόνο.

Οι ηρωϊκές οικογένειες των Δαρειώτη και Καλαμαριώτη μετείχαν ενεργά στον αγώνα. Χαρακτηριστικό το Τσάμικο της εποχής: Λουκά, Λουκά Νταρειώτη, Μήτσο Καλαμαριώτη.

[Επεξεργασία] Νεότερα χρόνια

Στα 1825 ο Ιμπραήμ ισοπέδωσε τη Μεσσήνη κατακαίοντας τα πάντα. Μετά την απελευθέρωση έγινε ανακατάταξη του πληθυσμού. Κάποιες παλιές οικογένειες Μεσσηνιωτών σκόρπισαν σε άλλα μέρη, ενώ στη Μεσσήνη κατέφθασαν Αρκάδες, προερχόμενοι κυρίως από το Αρκουδόρεμα και του Γαρζενίκου. Τότε εγκαταστάθηκε στη Μεσσήνη και ο μέγας ήρωας της επανάστασης του Ρεθύμνου Γεώργιος Τσουδερός, του οποίου η οικογένεια μετά το θάνατό του (1859) επανεγκαταστάθηκε στην Κρήτη.

Τότε έγινε και ένα απίστευτο περιστατικό, με τα σημερινά δεδομένα βεβαίως. Συγκεκριμένα, χωρίσθηκαν τα αρχεία από τη διοίκηση της Κυπαρισσίας (πρώτη πρωτεύουσα του νομού) και συστάθηκε διοίκηση της Κάτω Μεσσήνης, που ήταν και έδρα Επισκοπής. Οι Μεσσηνιώτες όμως, έχοντας κατά νου τις αρνητικές επιπτώσεις από την εγκατάσταση στρατού στα ταραγμένα χρόνια της επανάστασης, έκαναν διαδήλωση και αρνήθηκαν να δεχθούν την εγκατάσταση. Έτσι έγινε Πρωτεύουσα του νομού η Καλαμάτα.

Τα χρόνια εκείνα είχε επισκεφθεί τη Μεσσήνη και ο Όθωνας, την πρώτη φορά το 1850 και τη δεύτερη το 1862. Μάλιστα, τη δεύτερη φορά εν περιοδεία έμαθε ότι είχε γίνει επανάσταση και ζητούσαν την έξωσή του. Τότε έφυγε από την Μπούκα και δεν ξαναγύρισε στην Ελλάδα.

Στις 13-3-1844 πέθανε και ο Μέγας ήρωας του Αγώνα, Ιωσήφ ο από Ανδρούσης ετάφη προ της ωραίας Πύλης του Αγίου Ιωάννου, ενώ αργότερα το 1900 στήθηκε και η Προτομή του, όπου πάνω της χαράχθηκαν οι στίχοι του Παλαμά:

Ιωσήφ Ανδρούσης ιερό της Εκκλησίας βλαστάρι
με το σταυρό, με το σπαθί και της θυσίας του Θεού τη χάρη.
Για την Πατρίδα μαχητής και για το γένος

στην καλή γη του ελεύθερη, κοιμάται δοξασμένος.

Μέχρι το 1852, την επισκοπή Μεσσήνης διηύθυνε ο επίσκοπος Γεράσιμος Παγώνης. Αυτόν διαδέχτηκε ο Προκόπιος Γεωργιάδης, μετέπειτα μητροπολίτης Αθηνών. Μετά απ' αυτόν ο ιεροκήρυκας Στέφανος Αργυριάδης ο οποίος κατηγορήθηκε «επί Σιμωνία» (δηλαδή «εμπόριο των ιερών») από τους Μεσσηνιώτες. Τότε, ο Αργυριάδης αφόρισε όλη την πόλη και παραιτήθηκε. Τον διαδέχθηκε ο Πανάρετος Κωνσταντινίδης (συγγενής του Ιωσήφ Ανδρούσης) επί των ημερών του οποίου η Επισκοπή μεταφέρθηκε στην Καλαμάτα. Στην «προφορική» του παράδοση ο λαός, λόγω της αμάθειάς του, απέδωσε τον αφορισμό της πόλης στον Ιωσήφ, ο οποίος βεβαίως ήταν ήρωας και μεγίστη αγία ασκητική μορφή.

Γύρω στα 1865 δολοφονήθηκε στη Μεσσήνη -πιθανώς από Μανιάτες- ο Ολλανδός βιομήχανος Ζέγκερης, ο οποίος είχε ιδρύσει στα 1850 μεγάλη μεταξοβιομηχανία στο σημείο που είναι ακριβώς απέναντι από το παγοποιείο.

Γύρω στα 1896 υπηρετούσε στη Μεσσήνη και ο διαβόητος συνταγματάρχης του ιππικού Δημήτριος Μπαϊρακτάρης, ο μετέπειτα διοικητής της αστυνομίας στην Αθήνα που κυνήγησε αλύπητα τους μάγκες στις τότε κακόφημες συνοικίες της Αθήνας (Πλάκα, Ψυρρή κ.λ.π.).

[Επεξεργασία] Προσωπικότητες

Στη Μεσσήνη γεννήθηκαν μεγάλες προσωπικότητες, πανελλήνιας εμβέλειας.

Ο κατάλογος ξεκινά από τον Μεσσήνης Ιωσήφ, τους Δαρειωταίους, τους Καλαμαριωταίους, τον Πρωθυπουργό Αλέξανδρο Κουμουνδούρο αργότερα, το Νίκο Καλλικούνη, καθηγητή Φαρμακολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, και τον Αδαμάντιο Αδαμαντίου, καθηγητή της Βυζαντινής Ιστορίας. Στα νεότερα χρόνια διακρίθηκαν ο συγγραφέας της «Νεράϊδας του βυθού» και της περίφημης «Μεθυσμένης Πολιτείας» Σωτήρης Πατατζής, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Μιχαήλ Στασινόπουλος , ο Πρόεδρος της Βουλής και προσωρινός πρόεδρος της Δημοκρατίας Γιάννης Αλευράς, οι μαθηματικοί Δημήτριος Λαμπράκης , Γρηγόριος Καλογερόπουλος και Νίκος Τσερπές , ο θεατρικός συγγραφέας, γιατρός και δημοσιογράφος Νίκος Ζακόπουλος και η σκηνοθέτις, φιλόλογος, λογοτέχνιδα Φρίντα Λιάππα. Ο κατάλογος περιλαμβάνει επίσης τον Ακαδημαϊκό φιλόσοφο και πρώην πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών Ευάγγελο Μουτσόπουλο, τους καθηγητές της Ιστορίας στο ίδιο πανεπιστήμιο Βασίλη Κρεμμυδά και Βασίλη Παναγιωτόπουλο όπως και τον λογοτέχνη Μέμο Παναγιωτόπουλο . Επίσης τον Πανεπιστημιακό οικονομολόγο Θεόδωρο Λιανό και τους Πανεπιστημιακούς Σμαραγδή Αθανασία (Επ.Καθ. Βιοχημείας ΚΠΑ) Βλαχογιαννόπουλο Παναγιώτη(Επ.Καθ.Ιατρικής ΚΠΑ) Κανελλοπούλου Ελένη (Καθ.Γεωλογίας ΚΠΑ ) Πάνο Πανόπουλο (Καθ. Οδοντιατρικής ΚΠΑ) Χριστίνα Ρούτση (Καθ. Πνευμονολογίας ΚΠΑ) τους Μάρθα Στασινάκη , Κωνσταντίνο Στασινάκη, Κωνσταντίνο Σπυρόπουλο (ΕΜΠ) Ευάγγελο Μαρκόπουλο (Παν. Πειραιώς), Δέσποινα Βασιλείου -Ιωαννίδου (Παν. Πατρών) Γεώργιο Θωμόπουλο (Παν. Θεσσαλονίκης), Βασίλη Κούσκουλα (Καθ. Φυσικής -ΗΠΑ) Νάκη Σπανό (Ακαδημαϊκό , Καθ. Παν. ΗΠΑ) τους ηθοποιούς Στέφανο Ληναίο, Έλλη Φωτίου, Δέσποινα Στυλιανοπούλου Νικήτα Τσακίρογλου,Περικλή Αλμπάνη, Σταύρο Ζαλμά, Μαριλίτα Λαμπροπούλου τους χαράκτες Τάσο Αλεβίζο (ΤΑΣΟΣ) και Τάκη Κατσουλίδη, τον Πρόεδρο των Κεντρώων Βασίλη Λεβέντη, τον τραγουδιστή Γιάννη Θωμόπουλο, τον τραγουδοποιό Νίκο Δουλάμη, τον ποιητή Γιώργο Μαρκόπουλο, το συγγραφέα Γιώργο Μανιάτη αλλά και την μέγιστη ποιήτρια Κική Δημουλά (γένος Καλαμαριώτη, της οικογένειας ηρώων της Μεσσήνης) τους εκδότες Σωκράτη Κόκκαλη (ΟΣΦΠ , ΙΝΤΡΑΚΟΜ) ,Δημήτριο Καλοφωλιά («ΕΞΠΡΕΣ») Γρηγόρη Μιχαλόπουλου («ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ») Γεώργιο Μπόμπολα («ΕΘΝΟΣ») Ντίνο Πλεμμένο («ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» Καλαμάτας) και τους νεότατους Σάκη Μανιάτη σκηνοθέτη την Ειρήνη Σκλήβα, Μις Κόσμος , τον Κώστα Κουφό (Καλαθοσφαιριστής) και τον μέγιστο Αθλητή του μήκους, Λούη Τσάτουμα. Πληρέστερος κατάλογος και με άλλες προσωπικότητες της Μεσσήνης, διατίθεται εδώ

[Επεξεργασία] Αξιοθέατα-έθιμα

Στα αξιοσημείωτο της σύγχρονης Μεσσήνης, είναι το Πάρκο της, τα συντριβάνια που χορεύουν με τη μουσική και η παραλία της Μεσσήνης Μπούκα, που έχει βραβευτεί με Γαλάζια Σημαία. Οι υπηρεσίες στους λουόμενους, όπως αθλητικές εγκαταστάσεις (γήπεδο ποδοσφαίρου, γήπεδα καλαθοσφαίρισης, παράλιας πετοσφαίρισης και αντισφαίρισης), νερό, μαρίνα και καθαρισμός της άμμου, παρέχονται δωρεάν από το Δήμο Μεσσήνης. Περίφημο είναι και το Μεσσηνιακό καρναβάλι, με τις φωτιές το βράδυ της Κυριακής των Απόκρεω, το κρέμασμα της «γριάς Συκούς» το πρωί της Καθαροδευτέρας, τον σατυρικό λόγο του καρνάβαλου το απόγευμα με την παρέλαση των αρμάτων και των καρναβαλιστών που δίνουν ένα μοναδικό τόνο, έχοντας κάνει πολύ γνωστό το καρναβάλι της Μεσσήνης. Τη Δευτέρα του Πάσχα γίνεται "σαϊτοπόλεμος" και στις 20 Σεπτεμβρίου διοργανώνεται το Μεσσηνιώτικο πανηγύρι που διαρκεί 9 μέρες. Το πανηγύρι συνδυάζεται με την κάθοδο της Θαυματουργής εικόνας της Παναγίας από το καθολικό της Μονής του Βουλκάνου (Ιθώμη) που είναι κτισμένη παρά την Αρχαία Μεσσήνη. Η λιτανεία ης εικόνας γίνεται επί 20 χιλιόμετρα καθ’ όλη τη διάρκεια της νύχτας, ενώ εγκαθίσταται στο μετόχι της μονής, ναό της Ζωοδόχου Πηγής, που αποτελεί προσκύνημα για χιλιάδες ανθρώπων που συρρέουν από πολλά μέρη της Ελλάδας.

[Επεξεργασία] Σήμερα

Τα τελευταία χρόνια η Μεσσήνη δείχνει να ανθίσταται στην πληθυσμιακή συρρίκνωση και παρουσιάζει σοβαρές προοπτικές ανάπτυξης εφ’ όσον ευοδωθούν ορισμένα στρατηγικής σημασίας έργα-«κλειδιά» . Πρόκειται για την υλοποίηση του σχεδίου πόλης στην Μπούκα, την κατασκευή του περιμετρικού δακτυλίου του Νομού, στο τμήμα Καλαμάτα-Μπούκα - Ριζόμυλος και τεσσάρων καθέτων αξόνων που θα καταστήσουν την ενδοχώρα της Μεσσήνης παράλια περιοχή.Ακόμα, η επικείμενη κατασκευή οικισμού αξιωματικών της Αεροπορίας στον Άγιο Νικόλαο, αναμένεται να διπλασιάσει τον πληθυσμό της ,ενώ η μελλοντική κατασκευή του μεγαλειώδους αναπτυξιακού έργου της Π.Ο.Τ.Α. (Περιοχής Ολοκληρωμένης Τουριστικής Ανάπτυξης) από τον όμιλο του κ. Βασίλη Κωνσταντακόπουλου θα θέσει σε πρωτόγνωρη αναπτυξιακή τροχιά ολόκληρη την Μεσσηνία και βεβαίως και την Μεσσήνη. Είναι βέβαιο ότι με την υλοποίηση των παραπάνω στρατηγικών στόχων, η Μεσσήνη θα μπει σε πορεία ανάπτυξης, κάτι που οπωσδήποτε δικαιούται από τις τόσες θυσίες στους Εθνικούς αγώνες που έδωσε στην ιστορία τόσων αιώνων της.


Η αρχική έκδοση αυτού του άρθρου προήλθε από κείμενο του κ. Γιάννη Π. Πλατάρου που δημοσιεύτηκε στην Βικιπαίδεια μετά από άδεια.

Δευτέρα, 19 Μαΐου 2008

Για τον Δημήτρη Π. Ρούτση

Την Τρίτη 26 Φεβρουαρίου ε.έ., έφυγε για πάντα από κοντά μας ο φίλος μας συμπατριώτης Γεωπόνος Δημήτριος Ρούτσης του Πάνου σε ηλικία 58 ετών. Ίσως θα μπορούσε κάποιος να ομιλήσει για λύτρωση , λόγω του ότι τα τελευταία χρόνια αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας που τον εμπόδιζαν να διάγει μια κανονική ζωή, αλλά όμως το ότι δεν ανεχώρησε πλήρης ημερών, συνιστά μια πικρία για τον φίλο μας τον Δημητράκη, αλλά και για τους οικείους του. Είναι ακατανόητο η μητέρα να κηδεύει το τέκνο της. Αυτό συνέβη στην περίπτωσή μας και ήταν τραγική ειρωνεία. Η ειρωνεία για τον αγαπητό μας Δημήτρη, που είχε πάρα πολλά ακόμη να προσφέρει και στην οικογένειά του και στην γενέτειρα.

Από μικρός ήταν πρώτος στην κοινωνική προσφορά και δράση. Χρόνια πολλά στην φιλαρμονική Μεσσήνης, χρόνια πολλά στο ψαλτήρι του Αγιάννη, στην χορωδία, στους φιλάθλους του Παμίσου, στην συγγραφή του Καρναβαλικού λόγου , στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Μεσσήνης, στην συστηματική μελέτη και σοβαρή προσφορά του στην διάσωση μέρους της τοπικής μας Ιστορίας. Ο Δημήτρης ήταν ενεργός πολίτης και μέτοχος σε όλες τις πτυχές της τοπικής κοινωνικής ζωής.

Απόφοιτος της Ανωτάτης Γεωπονικής, με πνευματική καλλιέργεια και γλωσσομάθεια, ο Δημήτρης, διεκρίνετο για το χιούμορ του και το ευχάριστον στην παρέα του , για τις εύστοχες ιδέες του περί τα κοινά, για το κριτικό του πνεύμα και για την ευπροσηγορία του.

Ακόμα δεν καταλάβαμε πώς έφυγε. Μαζί του φεύγει και μια εποχή που ο ίδιος περιέγραψε τόσο ζωντανά στις προσθήκες της β΄έκδοσης της «Ιστορίας της Πόλεως Μεσσήνης» του επίσης αειμνήστου Θεοδώρου Μιχαήλ Τσερπέ.

Είναι βέβαιον, ότι άφησε μέσω αυτής της εργασίας του, ένα μικρό αποτύπωμα στην αιωνιότητα , ώστε να φρεσκάρουμε όλοι την μνήμη μας με όσους αφήνουν αυτό το κάτι που μένει , μετά την εκδημία από τον μάταιο τούτο κόσμο. Άφησε την ανάμνηση του καλού καγαθού ανδρός , την καλή υστεροφημία πράγμα που φάνηκε στο οιονεί δημοψήφισμα της προσέλευσης φίλων τε και γνωστών καθ΄οδόν προς την τελευταία κατοικία.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα της αγαπημένης σου Μεσσηνίδος γαίας που θα σε σκεπάσει αγαπημένε φίλε μας , αείμνηστε , ενεργέ πολίτη της Μεσσήνης Δημήτρη.

Γιάννης Π. Πλατάρος

Ελάχιστος φόρος τιμής στον εκδημήσαντα Δημήτρη Ε. Σπανό

Ο Δημήτριος Ευγεν. Σπανός , που εξεδήμησε του ματαίου τούτου κόσμου, τουλάχιστον όπως τον γνώρισε ο υπογράφων, υπήρξε ένας μεγάλος λόγιος , αφανής και ταπεινός Έλλην πολίτης, βαθύτατα πολιτικοποιημένος και ομοίως βαθύτατα φιλοσοφημένος και διαβασμένος. Δεν κουβαλούσε Πανεπιστημιακούς τίτλους, αλλά κουβαλούσε ένα απίστευτο φορτίο διαβασμάτων και μελετών . Οι ιστορικές του γνώσεις ήταν κάτι το απίστευτο. Η ευχέρειά του στην στιχοπλοκή, κάτι το εντυπωσιακό.

Ενθυμούμαι τις ευγενικές πιέσεις που εδέχετο να γράψει κάποιες ποιοτικές στροφές στον Καρναβαλικό λόγο , όπως και την ευχέρειά του σε ένα απόγευμα να γράφει 30 στροφές με τέλεια τεχνική και εύστοχη σάτιρα για όλους . Ο υπογράφων συνήθως συμπλήρωνε τα υπόλοιπα στιχουργήματα με αρκετά βάρβαρο και άτεχνο λόγο που έμπαινε κάπου στην μέση του λόγου του Σπύρου Μιχαλόπουλου, αλλά στη συρραφή φροντίζαμε τα κομμάτια του «μπάρμπα-Μήτσου» να τα βάλουμε στην αρχή και στο τέλος για να περισωθούν οι εντυπώσεις , αφ΄ ενός μεν λόγω του ότι «η αρχή το ήμισυ του παντός» , αφ΄ ετέρου δε, ότι «συμφώνως γαρ το τελευταίο εκβάν, έκαστον των πριν υπαρξάντων κρίνεται!»

Ενθυμούμαι που μου είχε κάνει την τιμή να μου επιδείξει μια χειρόγραφη ποιητική συλλογή του της δεκαετίας του ΄40 και την τεράστια εντύπωση που μου είχε προκαλέσει. Λόγος μεστός , ώριμος, γλώσσα Δημοτική, λογία, καλλιεργημένη, ποιητική, ύφος Παλαμικό. Στις αγωνιώδεις παραινέσεις μου για να εκδώσει την αριστουργηματική του συλλογή, μου αντέτεινε κάποια σαθρά επιχειρήματα ταπεινότητας, του τύπου «Μα στην ηλικία μου , δεν μπορεί να φαίνεται ότι γράφω με τον ερωτικό λόγο των ποιημάτων της νιότης μου!...»

Κάτι τέτοια μου έλεγε και το ανέβαλε….

Μετά από 10 χρόνια, το 1996 , έβγαλε μια νέα ποιητική συλλογή (αυτοέκδοση) σύγχρονη, με τίτλο «Τα 23 μου ποιήματα» και πλαγιότιτλο «Σε όλο τον κόσμο ξαστεριά, σε όλο τον κόσμο ήλιος» Μέσα της, παρελαύνουν ποιήματα της τότε επικαιρότητος του πολέμου στα Βαλκάνια , ποιήματα στοχασμού, ύμνων σε διακεκριμένους του φίλους, λόγιους , στοχαστές της Μεσσηνίας.

Εκείνο που μου έκανε μεγάλη εντύπωση στις συζητήσεις μας, ήταν η απίστευτη ευρυμάθειά του, η συνειδητή του Ελληνική στάση στα πράγματα, το αδογμάτιστο των απόψεών του, η δεκτικότητά του στο νέο, η ταπεινότητά του και βέβαια το λεπτό του χιούμορ του που το διέχεε σε όλη την παρέα των συνομιλητών του, ανεξαρτήτως από το αν εγίνετο αντιληπτό από όλους!

Τώρα δεν είναι κοντά μας……

Δεν το πιστεύω, αλλά η ώρα της εκφοράς της σορού πλησιάζει….

Τι μπορεί να πει κανείς επί πλέον γι αυτόν τον σπουδαίο άνθρωπο; Υποθέτω, ότι το μόνο που μπορεί να προστεθεί, είναι τα βαθειά μου συλλυπητήρια στην οικογένειά του , στα παιδιά του , στους συγγενείς του, στους φίλους του και στην διαπίστωση ότι ο σπουδαιότερος λόγιος, κάτοικος Μεσσήνης, έφυγε για πάντα . Η θλίψη της απουσίας του κυμαίνεται μέχρι την χαρμολύπη για την παρουσία του έργου του , για το οποίο όμως –εικάζω- το περισσότερο ότι είναι αδημοσίευτο και θα πρέπει να γίνει κτήμα όλων των συμπατριωτών μας….

Καλό σου ταξίδι , Έλληνα-με όλη την σημασία της λέξης- μπάρμπα –Μήτσο…

Σου πρέπει ένα ποίημα που εσύ αφιέρωσες για άλλους άξιους της γενιάς σου, τον Αρίστο Αποστολόπουλο, την Νίκη –Γαρίδη Κακκαβά, τον Κώστα Θεοχάρη και τον Λάμπρο Μάλαμα. Τώρα, νομοτελειακά, αφιερώνεται και σε σένα:

Προς φίλους:

Δώστε μ΄ από το γάργαρο νεράκι της καρδιάς σας

Να δροσιστώ, ν΄ αναστηθώ και γνώση ν΄ αποκτήσω

Δώστε μου απ΄ τους χιλιάχτινους τους ήλιους της ματιάς σας

Φως, να το κάνω δάδα μου, τους κόσμους να φωτίσω

**

Δώστε μ ΄ ακόμα φίλοι μου, καλοί κι αγαπημένοι

Αγάπη μέσα απ΄ την καρδιά κι από το νου σας φάδια

Σοφίας, με μετάξινα στημόνια πλουμισμένη

Χρυσοκλωνά , χρυσαστραπή, στης άγνοιας τα σκοτάδια

**

Χίλιους να πλέξω στοχασμούς, και μύριους να κεντήσω

Πέπλους της σκέψης αερινούς , να κάτσω να στολίσω

Με το χρυσό, με τ΄ αργυρό, με το μαργαριτάρι

Να μοιάζουν στ΄ άστρα τ΄ ουρανού , να μοιάζουν στο φεγγάρι.

Γιάννης Π. Πλατάρος

Μαθηματικός