Translate this page

Τρίτη, 14 Ιουλίου 2009

Έφυγε ο Νάκος ο Κληρόπουλος


Μια μέρα άμα δεν ξεφυλλίσεις εφημερίδα, μπορεί να χάσεις πολλά . Αλλά το να χάσεις την είδηση του χαμού δεν έχει καμία σχέση με τον ίδιο τον χαμό του δασκάλου μας, που ήξερες, ότι μας αγαπούσε όλους και μας καμάρωνε και διαρκώς ενδιαφερόταν για το που είμαστε τι κάνουμε , με τι ασχολούμαστε. Αυτός ο άνθρωπος ήταν πρότυπο δάσκαλου και επιστήμονα.
θυμάμαι τα ανέκδοτά του ,τις ιστορίες του από τον στρατό, τα φωτοτυπημένα «σκονάκια» με τις προς λύσιν ασκήσεις για το προσεχές μάθημα , την ηρεμία του δασκάλου, την επεξηγηματικότητα που είχε, το διαρκές λάθος στην αρχή με το επώνυμό μου («Καπράλος είπαμε;....Α! Πλατάρος!») που μετά όμως το έμαθε καλά. Θυμάμαι τα καλά του λόγια που είχε για όλους , την διαρκή του παρουσία στα κοινά, το γνήσιο ενδιαφέρον του , το ήθος του.
Αντί προσωπικού σημειώματος, υιοθετώ πλήρως το παρακάτω κείμενο του Ηλία Μπιτσάνη, αρχισυντάκτη της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ Καλαμάτας, ο οποίος υπήρξε και αυτός μαθητής (Άριστος) του δασκάλου μας που έφυγε δυστυχώς για πάντα ....

Γιάννης Πλατάρος





ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ φύλλο 13/7/2009 σελίδα 4

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΔΑΣΚΑΛΕ!

“Ταξιδεύοντας” ήταν το τελευταίο
βιβλίο του δάσκαλου. Πριν λίγες
ώρες ο Νάκος Κληρόπουλος μας
άφησε για το τελευταίο ταξίδι στη γειτονιά
των αγγέλων. Ο άνθρωπος που αγάπησαν
γενιές και γενιές μαθητών, δεν είναι πια
ανάμεσά μας. Βαρύς ο πόνος για τη Γιόλα,
τα παιδιά και τα εγγόνια του. Μεγάλη η
θλίψη για εκείνους που καταγράφει στη λί-
στα των χιλιάδων μαθητών του στο βιβλίο
του “Σαράντα χρόνια με τα νιάτα”. Για τους
φίλους του και τους ανθρώπους που τον
γνώρισαν και τον αγάπησαν ως έναν γνή-
σιο άνθρωπο που κουβάλαγε στους ώμους
του το φορτίο του παλιού Καλαματιανού.
Με τις μνήμες και τα συναισθήματα δύσκο-
λων εποχών, την απεριόριστη αγάπη και το
καμάρι για την οικογένεια, τις χαρές για τις
επιτυχίες των μαθητών του, τη δικαιολογη-
μένη περηφάνια για την προκοπή τους.
Για όλους εμάς που είχαμε την τύχη να
τον γνωρίσουμε ως μαθητές του, ήταν ο
δάσκαλος. Η προσφώνηση “δάσκαλε” δεν
έκρυβε την αμηχανία απέναντι σε αυτόν,
ούτε και την αντίληψή μας για την επαγγελ-
ματική του ιδιότητα. Υποδήλωνε τη βαθύ-
τατη εκτίμηση για τη δική του συμβολή
στην προσπάθεια των μαθητών του, την
αυστηρότητα και την αγάπη απέναντί μας.
Αλλά και τη λαχτάρα του για τα βήματα του
καθενός μας στον επαγγελματικό στίβο,
την επιστήμη που επέλεξε, την επαγγελμα-
τική, κοινωνική και πολιτική του δραστη-
ριότητα.
Πιτσιρικάδες ανεβαίναμε στο κτήριο της
Αριστομένους για να μυηθούμε τα μυστικά
της επιστήμης. Απλός, κατανοητός, αποφα-
σιστικός αλλά και δίκαιος, προσπαθούσε
να μας δώσει να καταλάβουμε έννοιες που
φάνταζαν θεριά ανήμερα για την αντίληψή
μας. Πάσχιζε στον πίνακα για να καταλά-
βουμε τους μηχανισμούς του περιοδικού
πίνακα των στοιχείων, της οξειδοαναγω-
γής, της Πυρηνικής Φυσικής. Δεκάδες μα-
θητές στριμωγμένοι σαν σαρδέλες στην αί-
θουσα και την ώρα του μαθήματος δεν
ακουγόταν ούτε “κιχ”, σε αντίθεση με τον
απίστευτο χαβαλέ του διαλείμματος όταν
αποσυρόταν για τον καφέ και το τσιγάρο
μέχρι την επόμενη ώρα. Εναν ολόκληρο
χρόνο λίγο πριν τις 10 το βράδυ με ένα
νεύμα μού έδινε τη συγκατάθεση για απο-
χώρηση πένε λεπτά ενωρίτερα για να προ-
λάβω το τελευταίο λεωφορείο για το Νησί.
Ηταν η τελευταία τάξη και τον συναντήσα-
με πάλι το Σεπτέμβριο στην Πάτρα. Οταν
βγήκαμε από το εξεταστικό κέντρο στο μά-
θημα της χημείας, αιφνιδιαστήκαμε όταν
τον βρήκαμε απέξω να περιμένει. Να συζη-
τάει με τον καθένα, να τον ρωτάει τι έγρα-
ψε, να του δίνει κουράγιο για το επόμενο
μάθημα.
Η προσωπική μου επιλογή για σπουδές
στη Χημεία δεν ήταν άσχετη με την προσω-
πικότητα του δάσκαλου. Και ο ίδιος μας
παρακολουθούσε όλους. Ζητούσε πληρο-
φορίες γι’ αυτούς που είχε χάσει, καμάρω-
νε για την εξέλιξη των νέων επιστημόνων.
Κάποια στιγμή με την παρότρυνση του Ντί-
νου Πλεμμένου που γνώριζε ότι κρατούσε
μαθητολόγιο, αποφάσισε να καταγράψει
την τεράστια διδακτική του προσφορά μέ-
σα από ένα βιβλίο, στις σελίδες του οποίου
ανατρέχουμε πολλές φορές οι παλιοί του
μαθητές. Χιλιάδες ονόματα από το 1957 και
για 40 και πλέον χρόνια, παρελαύνουν από
τις σελίδες του. Αλλοι υπήρξαν σταθερά
μαθητές του, άλλοι γράφτηκαν και παρα-
κολούθησαν για λίγο, κάποιοι χάθηκαν.
Με κοπιώδη προσπάθεια αναζήτησε τα
ίχνη τους και μας έδωσε τη δυνατότητα να
πληροφορηθούμε πρόσωπα και πράγματα
που είχαμε ξεχάσει, να επανασυνδεθούμε
με ανθρώπους που δεν είχαμε σκεφθεί ότι
μπορεί να είχαμε καθήσει δίπλα-δίπλα πα-
ρακολουθώντας την προσπάθεια του δά-
σκαλου στον πίνακα.
Ως συγγραφέας σε μια δύσκολη εποχή
ξεκίνησε με ένα μικρό αλλά πολύτιμο βι-
βλιαράκι για τους μαθητές του. Τα “Στοι-
χεία Ατομικής και Πυρηνικής Φυσικής” εκ-
δόθηκαν το 1966 όταν η σχετική βιβλιο-
γραφία ήταν ανύπαρκτη και αποτέλεσαν
πολύτιμο βοήθημα καθώς είχαν ενταχθεί
στην εξεταστέα ύλη. Το εξαίρετο χιούμορ
του πλημμυρίζει το “Οδοιπορικό ενός
στρατιώτη της 38ης ΕΣΣΟ” που εκδόθηκε
το 1995”, ενώ εγκόλπιο για τους παλιούς
Καλαματιανούς αποτελεί η έκδοση δύο
χρόνια αργότερα του βιωματικού βιβλίου
του “Τότε στην Καλαμάτα”. Μετά από μα-
κρόχρονη έρευνα παρουσιάζει το 2005 το
“Καλαμάτα 1600 π.Χ. - 2.000 μ.Χ.”, μέσα
από το οποίο καταγράφει και σχολιάζει με
τη δική του ματιά πρόσωπα και καταστά-
σεις του 20ού αιώνα.
Ο Νάκος πέρα από δάσκαλος, ήταν πο-
λύτιμος και αγαπημένος φίλος. Είχε πάντα
έναν καλό λόγο, μια συμβουλή, ένα ερώ-
τημα. Εμπιστευόταν τους ανθρώπους που
αγαπούσε, αντάλλασσε γνώμες και από-
ψεις, ακόμη και αν δεν συμφωνούσε τελι-
κά. Οι πολιτικές του απόψεις δεν αποτέλε-
σαν εμπόδιο στις σχέσεις του με φίλους και
μαθητές που μπορεί να είχαν ριζικά διαφο-
ρετικούς προσανατολισμούς. Αιχμηρός,
αλλά και συγκαταβατικός προσπάθησε να
παρακολουθήσει τη ζωή της πόλης μαχό-
μενος για τις δικές του αλλά και ανταλλάσ-
σοντας απόψεις, δοκιμάζοντας ορισμένες
φορές και την πίκρα της λογικής των μηχα-
νισμών που καταβρόχθιζαν προσωπικότη-
τες στο αδυσώπητο κυνήγι του σταυρού.
Η απεριόριστη αγάπη των φίλων του τον
τίμησε όμως πολλές φορές. Οι χημικοί της
Μεσσηνίας και οι συγγραφείς τα τελευταία
χρόνια, τον ανέδειξαν πρόεδρο στα σωμα-
τεία τους. Εκεί που οι εκλογές δεν είναι αντα-
γωνιστικές και παιχνίδι μηχανισμών, αλλά
δείγμα εκτίμησης και αγάπης πολλές φορές.
Με το Νάκο συνεργαστήκαμε σε άλλο πεδίο
από αυτό που είχαμε συζητήσει πολλά χρό-
νια πριν. Τακτικός συνεργάτης της “Ε”, με
την καθημερινή ανησυχία για το παραμικρό
λάθος, ο δάσκαλος ήταν και από αυτή τη
σκοπιά ένας πολύτιμος σύμβουλος.
Πάντα όταν έλειπε για ταξίδι, για καλο-
καίρι, γιατί είχε κάποια υποχρέωση, με χι-
ούμορ “ζητούσε άδεια”. Πριν λίγες ημέρες
όταν αισθάνθηκε καλύτερα, πήγε και σε
παρουσίαση βιβλίου, μιλήσαμε στο τηλέ-
φωνο και καλαμπουρίζοντας ζήτησε “πα-
ράταση”. Δεν θα γυρίσει πάλι από την
άδεια. Ο Νάκος έφυγε για το μακρινό ταξί-
δι στη γειτονιά των αγγέλων. Θα μείνει
όμως για πάντα στη μνήμη μας, αλλά και
στη συλλογική μνήμη της πόλης.
Καλό ταξίδι δάσκαλε!

Ηλίας Μπιτσάνης

Παρασκευή, 10 Ιουλίου 2009

Τον Στέφανο Ληναίο τιμά η Μεσσήνη (10/07/2009)


Ο εκ Μεσσήνης ηθοποιός Στέφανος Ληναίος θα είναι το τιμώμενο πρόσωπο σε εκδήλωση αφιερωμένη στον εθελοντισμό, που οργανώνει αύριο στις 9 το βράδυ, ο Δήμος Μεσσήνης. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο αμφιθέατρο του πάρκου στην πλατεία της Μεσσήνης, με την ευκαιρία της συμπλήρωσης τριών χρόνων από την ίδρυση του Σωματείου Εθελοντών Μεσσήνης.
http://news.ert.gr/local/localmapDet.asp?id=464873

Στέφανος Ληναίος
Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Στέφανος Ληναίος
Πραγματικό όνομα Διονύσιος Μυτιληναίος
Γέννηση Αύγουστος 1928 Μεσσήνη
Εθνικότητα Ελληνική
Υπηκοότητα Ελληνική
Είδος Τέχνης ηθοποιός

Ο Στέφανος Ληναίος (κατά κόσμον Διονύσιος Μυτιληναίος), του Γεωργίου, γεννήθηκε στη Μεσσήνη Μεσσηνίας τον Αύγουστο του 1928. Είναι ηθοποιός, συγγραφέας, σκηνοθέτης και θεατρικός επιχειρηματίας, με αρκετές εμφανίσεις και στο σινεμά. Τελευταία ασχολήθηκε και με την Πολιτική. Κόρη του είναι η Μαργαρίτα Μυτιληναίου, διευθύντρια σήμερα του Δευτέρου Προγράμματος.

Το 1951 αποφοίτησε από τη Σχολή Θεάτρου Αθηνών και το 1969 από τη σχολή "R.A.D.A." του Λονδίνου. Κατά τη περίοδο 1954-1967 συνεργάσθηκε με περισσότερους από 20 θιάσους σε 100 περίπου θεατρικά έργα. Την ίδια δε περίοδο εμφανίστηκε επίσης σε 100 περίπου κινηματογραφικές ταινίες, ραδιοφωνικές εκπομπές και τελευταία στη τηλεόραση. Από το 1970 σκηνοθέτησε αλλά και πήρε μέρος σε περίπου 50 θεατρικά έργα καθώς και σε πολλές ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές.

Ο Στέφανος Ληναίος είναι ο ιδρυτής του θιάσου "Σύγχρονο Ελληνικό Θέατρο" στο θέατρο Άλφα της Αθήνας. Έγραψε διηγήματα όπως "Μερικοί θάνατοι" και πολλές μελέτες μεταξύ των οποίων "Σύγχρονο θέατρο" και "TV μέσο Παιδείας" που λήφθηκε υπ΄ όψη στη καθιέρωση της "εκπαιδευτικής τηλεόρασης" της ΕΡΤ. Έχει διατελέσει γενικός γραμματέας του Συνδέσμου Ελλήνων Ηθοποιών (1966-1967) και είναι σύμβουλος της Π.Ε.Ε.Θ. από το 1975 και του Ελληνικού Κέντρου Θεάτρου από το 1977. Επίσης τυγχάνει μέλος του Σωματείου Βρετανών Ηθοποιών.

Ο Στέφανος Ληναίος, του οποίου σύζυγος είναι η επίσης ηθοποιός Έλλη Φωτίου, ομιλεί αγγλικά και είναι κάτοικος Αθηνών (Ιλίσια).

[Επεξεργασία] Φιλμογραφία

* Το οργανάκι του Αττίκ (1955) .... Αρίστος
* Μπαρμπα-Γιάννης, ο κανατάς (1957) .... Αλέξανδρος Χαρίσης
* Ραντεβού με τον έρωτα (1957)... Αλέκος
* Ο θησαυρός του μακαρίτη (1959) .... Ηρακλής
* Το κλωτσοσκούφι (1960) .... Λάκης Αγγελίδης
* Οικογένεια Παπαδοπούλου (1960) .... Αλέξης Βρανάς
* Ποια είναι η Μαργαρίτα; (1961) .... Νίκος Πανταζής
* Ενώ σφύριζε το τρένο (1961) .... Βασίλης
* Αγάπη και θύελλα (1961) .... Τάσος
* Μιας πεντάρας νιάτα (1967) .... Γιώργος Στρατάκης
* Η κόμισσα της φάμπρικας (1969) .... Χρήστος Δελημάνης (αστυνομικός)
* Τα παιδιά της χελιδόνας (1987)

Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2009

Πότε άραγε είναι γκόλ;;;;



Ξέρουμε όλοι το αυτονόητο; Πράγματι το ξέρουμε ή έχουμε μια ασαφή γνώση; Κάποιος λέει «Σιγά τα ωά!.....γκόλ είναι όταν η μπάλλα περνά την γραμμή του τέρματος εξ ολοκλήρου!»
Να επισημάνουμε κάποια αυτονόητα:
1. Η μπάλλα, είναι σφαίρα που πατάει θεωρητικά σε επίπεδο σε ένα σημείο, στην πράξη πατάει σε μια ικανή επιφάνεια.
2. Η «γραμμή του τέρματος» δεν είναι γραμμή, αλλά ΛΩΡΙΔΑ πλάτους σταθερού που καθορίζει η ΦΙΦΑ .
3. Γκόλ (ή και άουτ αναλόγως) είναι όταν η μπάλλα περνά την μεσοπαράλληλο της λωρίδας; Όταν περνά το κάτω μέερος της λωρίδας; Όταν λέμε «περνά» τι εννοούμε; Περνά την γραμμή το μέρος που πατά; Το κέντρο; Η προβολή της σφαίρας στο επίπεδο; (δηλ. ο κύκλος;)
ΠΟΤΕ ΣΑΦΩΣ ΟΡΙΖΕΤΑΙ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΓΚΟΛ;
Στο σχέδιο, φαίνεται μια μπάλα να περνά την γραμμή του τέρματος (η φορά του τέρματος είναι προς την κατεύθυνση του βέλους)
Το ερώτημα είναι απλό:
Πότε είναι γκόλ;
α. Η περίπτωση 1 ; (Το κέντρο της μπάλας δεν έχει περάσει την λωρίδα της «γραμμής»)
β. Η περίπτωση 2; (Το κέντρο της μπάλας πατά στην μεσοπαράλληλο της λωρίδας)
γ. Η περίπτωση 3; (Το κέντρο της μπάλας έχει ήδη περάσει στο εσωτερικό του τέρματος)
δ. Η περίπτωση 4; ( τα 3/4 της μπάλας έχουν ήδη περάσει στο τέρμα)
ε . Η περίπτωση 5; (Η μπάλα έχει περάσει κατά τα 5/6 τουλάχιστον την λωρίδα)
στ. Η περίπτωση 6 ; (Η μπάλα -η προβολή της στην πραγματικότητα, εφάπτεται στο κάτω όριο της λωρίδας)
==
==
==
==
==
==

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ:
Σε καμία περίπτωση δεν είναι γκόλ, σύμφωνα με τον κανονισμό. Σε πάρα πολλές περιπτώσεις, σύμφωνα με την συντριπτική πλειονότητα φιλάθλων και .....διαιτητών, οι τελευταίες περιπτώσεις (4,5, και 6 ) ΕΙΝΑΙ! Ορισμένοι θεωρούν και την περίπτωση 3 ως γκόλ! (Με τον κανονισμό, φυσικά και ΔΕΝ είναι!)
Τα παραπάνω γράφονται για να καταδείξουν το άθλιο επίπεδο γνώσεων που έχουμε για όλα τα αυτονόητα , πριν φυσικά αγγίξουμε τα επιστημονικά θέματα και πολύ πριν πλησιάσουμε τα ....Φιλοσοφικά!