Translate this page

Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2011

Είναι πράξεις παράνομες οι καταλήψεις των Σχολείων;

Όταν μια πράξη είναι παράνομη, δημιουργούνται σοβαρά προβλήματα σε όσους πιστεύουν ότι δεν θα πρέπει να είναι παράνομη. Κανονικά, θα έπρεπε να παραδεχθούμε, ότι εφ΄όσον έχουμε κοινοβουλευτική Δημοκρατία και η Δημοκρατία μας λειτουργεί, πρέπει απλώς να σεβόμαστε τον νόμο, έστω και αν δεν μας αρέσει. Φυσικά, η Ελληνική κουλτούρα, αυτό δεν το αντέχει. Θέλουμε και να μην σεβόμαστε τους νόμους και να λεγόμαστε «δημοκράτες» Και είμαστε και απολύτως σίγουροι, ότι έχουμε δίκιο. Όλοι, κόμματα, συνδικαλιστικές Ομοσπονδίες, τοπικές ΕΛΜΕ, Σύλλογοι γονέων, καθηγητές , μαθητές , μαθητικές παρατάξεις ΚΑΤΑΓΓΕΛΟΥΝ ΤΟΝ......ΝΟΜΟ!
Μα ο νόμος, αλλάζει! Δεν έχουμε δικτατορία! Αρκεί όλοι να ψηφίσουμε το κόμμα που πρεσβεύει την κατάργησή του! Μέχρι τότε όμως πρέπει να σεβόμαστε τον υπάρχοντα νόμο!  
Ποιός είναι; ΙΔΟΥ:

Ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας

Έχοντας υπόψη:

1. Τη διάταξη του άρθρου 14 &1 του Συντάγματος.
2. Την εξαιρετικά επείγουσα ανάγκη να λειτουργήσουν κανονικά τα δημόσια σχολεία, των οποίων η λειτουργία παρεμποδίζεται παράνομα λόγω απροβλέπτων καταλήψεων σχολικών κτιρίων.
Με πρόταση του Υπουργικού Συμβουλίου αποφασίζουμε:

Άρθρο μόνο

Όποιος καθ΄οιονδήποτε τρόπο παρεμποδίζει, διαταράσσει ή διακόπτει την ομαλή λειτουργία των δημοσίων σχολείων πρωτοβάθμιας ή δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης ή παρανόμως παραμένει στους χώρους λειτουργίας αυτών, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον έξι μηνών. Η ποινική δίωξη των υπαιτίων ασκείται αυτεπαγγέλτως.

Αθήνα, 4 Δεκεμβρίου 1999

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος




Είναι δυνατόν να γελοιοποιείται η αξιοκρατία 40 χρόνια και να μην πάει φούντο το Κράτος;

Πάει ένας πτυχιούχος της Νομικής Αθηνών με μεταπτυχιακό σε Δημόσια Υπηρεσία και την πρώτη μέρα ο Διευθυντής του που είναι απόφοιτος Λυκείου, του εξηγεί «την νέα εγκύκλιος» που ήλθε, ξεκινώντας : «Η νέα εγκύκλιο.....» Εγώ θα τον βούταγα από τον λαιμό αν έκανε απόπειρα να μου εξηγήσει ο αγράμματος φασουλής, τα που δεν κατανοεί.... Αυτό ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΩΡΑ. Εν τω μεταξύ, ο πτυχιούχος της Νομικής με το μεταπτυχιακό, δεν είναι νεούλης, έχει 12 χρόνια, αλλά δεν φτάνει τον παλιό απόφοιτο Λυκείου που έχει γίνει εξπέρ στην Διοίκηση.....
Στην εκπαίδευση, μέχρι και φέτος οι ΔΕ (απόφοιτοι Λυκείου) που παριστάνουν τους καθηγητές στις διάφορες τεχνικές Σχολές (ΕΠΑΛ, ΕΠΑΣ) καταθέτουν σωρηδόν προσφυγές γιατί ο νόμος τους απαγορεύει να γίνονται Διευθυντές Σχολικών μονάδων. Έχουν και δίκιο, διότι ο διευθυντής πόμολα επισκευάζει, λάμπες αλλάζει, τζάμια επισκευάζει, βίδες σφίγγει, αφαλούς αλλάζει, ρίχνει και κάνα βαψιματάκι.... Γιατί να μην γίνουν Διευθυντές Γυμνασίαρχες και Λυκειάρχες; (Οι τίτλοι έχουν εκλείψει 20 χρόνια, αλλά όλοι τους επικαλούνται!)  Για τους ΤΕ που είναι ανωτέρων προσόντων δεν τίθεται κανένα ζήτημα. Για τους χιλιάδες που επιχειρηματολογούν με ακαταμάχητα επιχειρήματα του τύπου « και τι παραπάνω ξέρει ο τύπος με το μεταπτυχιακό ε; Εμείς είμαστε χρόνια Διευθυντές!» Και οι ίδιοι άνθρωποι, πιστεύουν ότι οι υπολογιστές έχουν την κατάρα του 666 του Αντιχρίστου, ενώ διαμαρτύρονται που τα δικά τους τα παιδιά δεν βρίσκουν δουλειά παρ΄ότι έχουν μεταπτυχιακά! Έτσι, γιουβέτσι, κοκορέτσι, στουπέτσι. Όλα μαζί και ταυτοχρόνως, τα συναμφότερα τα αντιφατικά, όλα μαζί, αχταρμάς. Από το Υπουργείο Οικονομικών η καθαρίστρια που παίρνει 4.000 € στέλνει αγωνιστικούς χαιρετισμούς. Ο χειριστής γερανού στον Οργανισμό Λιμένος Πειραιώς που λαμβάνει 120.000 € ετησίως και διαθέτει μερτσέντες ενώ υπενοικιάζει την σκληρή του εργασία στον Πακιστανό που δουλεύει αντ΄αυτού, μας χαιρετάει. Ο μηχανοδηγός του ΟΣΕ που παίρνει τα 8.000 € τον μήνα καταριέται τους πολιτικούς που μας κατηγορούν ότι μαζί τα φάγαμε. Οι εφοριακοί επιχειρηματολογούν «ον μαρκούτσι», ότι πρέπει να λαμβάνουν αξιοπρεπείς αποδοχές για να μην τα παίρνουν και για να μην λαδώνονται. Το ίδιο και οι Τελώνες που εορτάζουν του Τελώνου και του Φαρισαίου! Ποτέ δεν το κατάλαβα! Ο Χριστός βρήκε ΕΝΑΝ ΚΑΛΟ ΤΕΛΩΝΗ και αυτοί το έκαναν ΕΠΙΣΗΜΗ ΕΟΡΤΗ; Η παράκρουση σε όλο της το μεγαλείο! Οι λιμενικοί στην Πάτρα κάνουν πώς δεν βλέπουν τους λαθραίους που επιβιβάζονται 20 χρόνια τώρα κάθε μέρα κάθε ώρα κάθε λεπτό. Οι σαραντάρηδες συνταξιούχοι καταριούνται που θα τους κόψουν τις συμβάσεις. Την ίδια ώρα έχουμε ωρομίσθιους σαρανταπεντάρηδες καθηγητές. Ο Δεητζής βρίζει ασύστολα το Κράτος που του περικόπτει το εφ΄άπαξ του που είναι ίδιο με τον πρώτο αριθμό λαχείου. Όλοι σύνταξη στα 67 ενώ έχουν πριν λίγα χρόνια δώσει σύνταξη σε 35-άρηδες (Ολυμπιακή) Όποιος μπορεί κλέβει, όποιος μπορεί ασχημονεί, όποιος μπορεί εκβιάζει, όποιος μπορεί παριστάνει και το θύμα, σκούζοντας εκκωφαντικά....
Η λογική του κατήφορου είναι ο πάτος και αργούμε πολύ να τον πιάσουμε!
(Απατάσθε πλάνην οικτράν αν νομίζετε ότι πλησιάζουμε τον πάτο!)


Υ.Γ. Δεν εξήγησα πειστικά , γιατί η έλλειψη αξιοκρατίας πάει φούντο το Κράτος: Λοιπόν: Ο μεταπτυχιακού τίτλου κάτοχος της Νομικής που πάει σε Υπηρεσία με Προϊστάμενο απόφοιτο Λυκείου, ΜΕ ΤΟ ΠΟΥ ΠΑΤΑ ΤΟ ΠΟΔΙ ΤΟΥ, ΑΜΑ ΤΗ ΑΦΙΞΕΙ ΤΟΥ, λαμβάνει τα εξής μηνύματα:
1. Εδώ δεν υπάρχει τίποτα, όλα είναι μηδενικά
2. Μέχρι να πάρεις σύνταξη, αυτός θα προηγείται σε μόρια εσού (Διορίστηκε 18 ετών την δεκαετία του 80) 
3. Άρπαξε να φας και κλέψε νάχεις, έτσι κι αλλιώς όλα είναι ίσωμα, όλοι παίρνουμε τον ίδιο μισθό και εσύ που παίρνεις 45 € παραπάνω τι παραπάνω ξέρεις ρε ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ;  
4. Αφού αυτός ο ηλίθιος Δ.Ε. έγινε Διευθυντής, εσύ που σπούδασες γιατί το έκανες ρε ΒΛΑΚΑ; (Βλάκας<ηλίθιου) Θα δώσεις ιδέες για να βελτιωθεί η ...Διοίκηση; (χαχαχα!) Θα δώσεις καινοτόμες ιδέες για να  βγούμε από το ...τέλμα; Μα δεν βλέπεις ότι όλο το Σύστημα σε ....δουλεύει; Δούλευε όσο θες, εμείς θα σου δίνουμε όσο θέλουμε . Είσαι μάγκας εσύ που θες παραπάνω λεφτά ως πτυχιούχος ή μπας κι έχεις μεγαλύτερο στομάχι; ΦΑΣΙΣΤΑ!
5. Δεν υπάρχουν προοπτικές, δεν υπάρχει εξέλιξη, δεν υπάρχουν αρχές, δεν υπάρχει τίποτα, όλα είναι μάταια.... 
6. Άραξε!...
7. Λούφαξε!
8. Κοιμήσου....
9. Ονειρέψου την σύνταξη!
10. Κάνε καμιά κοπάνα, έτσι  κι αλλιώς όλοι κοροϊδεύουν.... 
11. Συναλλάσσου  με τον πολίτη! Δεν βλέπεις ότι δεν υπάρχει ΤΙΠΟΤΑ;
12. Παραιτήσου από τα πάντα...
Μπορεί να τα γράφω λίγο υπερβολικά, αλλά πιστεύω ότι είμαι μέσα στον πυρήνα της προβληματικής της  αφόρητης ιδιοπάθειας του παρτάκια γκρινιάρη Έλληνα , που πιστεύει ότι φταίνε όλοι οι άλλοι εκτός απ΄αυτόν που καθόταν στον καναπέ και άφηνε τα λαμόγια να νέμονται την εξουσία... Μπορούσε να υπερψηφίζει τους περίπου 10 εξαιρετικά έντιμους βουλευτές της Βουλής που -στατιστικά - ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ (ξέρω έναν!) Αν δεν ψηφίσεις ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΕΝΑΝ, αν δεν τον ενθαρρύνεις, αν λες «όλοι ίδιοι είναι» αντί του ορθού «οι περισσότεροι ίδιοι είναι» τότε, μόνο από αυτή την ελάχιστη διαφορά, από αυτή την παρωνυχίδα της στάσης προς τους ανθρώπους και τα πράγματα, μπορεί να επέλθει το τσουνάμι της κατάρρευσης (η θεωρία του Χάους τα εξηγεί πειστικά)

Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2011

Για τον Σωτήρη Πατατζή...


«Αν έχεις καλό μνημονικό, ξεχνάς πιο εύκολα ορισμένα πράγματα» έγραψε βουτώντας την πένα του στην κυνικότητα των καιρών και στην επιλεκτική τους μνήμη ο Λεκ Στάνισλαβ. Είκοσι χρόνια από τον θάνατο του Σωτήρη Πατατζή και η Μνήμη του παραμένει «το πιο κρυφό μυστικό» της ελληνικής λογοτεχνίας.
«Υπάρχουν εξηγήσεις γι' αυτή την ελληνική σιωπή που περιβάλλει τον Σωτήρη. Και τον κάθε Έλληνα με τον χαρακτήρα του Σωτήρη», όπως έγραψε στην "Ελευθεροτυπία" πέντε χρόνια πριν ο Αλέξης Ζήρας… «Από τον Σωτήρη έμαθα το νόημα της Ελευθερίας, της Δημοκρατίας, της Δικαιοσύνης, της Ειλικρίνειας και της Αξιοπρέπειας… μας έμαθε ακόμη να υπερασπίζουμε με επιχειρήματα και όχι με τη βία τις αμετακίνητες ιδέες μας. Και με τον ίδιο τρόπο να καταγγέλλουμε τα πρόσωπα και τις 'σφραγίδες' που εκμεταλλεύονται κι ευτελίζουν αυτές τις ιδέες».
Ο Πατατζής, όπως και κάθε ρομαντικός, «γνώρισε» ότι ο βράχος του Σίσυφου είναι ένα κέλυφος «άδειο». Μα την απογοήτευσή του τη χρησιμοποίησε για να σταθεί όρθιος, όχι να σκύψει. «Ξέρετε γιατί γίναμε άνθρωποι; Γιατί μερικοί πρόγονοί μας πάλευαν και είχανε το θάρρος να πεθάνουν όταν χρειαζότανε. Όσα ζώα δεν ήξεραν να πεθάνουν έμειναν για πάντα ζώα» γράφει στην εμβληματική (και τόσο πρόχειρα, παρά την προσωπική γοητεία των πρωταγωνιστών της, μεταφερμένη στην τηλεόραση) «Μεθυσμένη Πολιτεία».
Μ’ άλλα λόγια «όσα ζώα δεν ήξεραν να πεθάνουν δεν έζησαν ποτέ». Ο Πατατζής μιλά συνειδητά στη φράση αυτήν, όπως και στο σύνολο της ζωής του, για την απέκδυση, την άρνηση πολύτιμων πραγμάτων προς όφελος μιας συλλογικής αποταμίευσης που τα δειλά όρια της ατομικής 'αποταμίευσης' ριζικά ανατρέπει. Είναι ο ίδιος ήρωας ουσιαστικά που, γνωρίζοντας αταβιστικά σχεδόν πως πρέπει ν’ ακροβατήσεις πάνω στις αντιφάσεις της ζωής για να βρεις το πλέριο νόημα της, λέει περιγράφοντας σπαρακτικά την πιο κρυφή γενοκτονία απ’ όλες, αυτήν του σκεπτόμενου απέναντι σε «πιστούς» και απλουστευτικά «φίλαυτους» κάθε είδους: «Τι θα πει 'σκέφτομαι'; Γίνομαι δυστυχισμένος, ναι, ναι, αυτό θα πει. Ε, λοιπόν, φανταστείτε τώρα να κάνουμε όλους τους ανθρώπους γύρω μας να σκέφτονται, σ’ έναν κόσμο τόσο γελοίο, τόσο αποκρουστικό! Είναι σα να τους θερίζουμε με πολυβόλο».
Στη «Μεθυσμένη Πολιτεία» ο γεννημένος στη Μεσσήνη Πατατζής θερίζει με τις λέξεις του -συνειδήσεις, όχι ζωές- βαθύτερα από πολυβόλο και συμβάλλει με το μυθιστόρημα αυτό στα θεμέλια του νεοελληνικού μεταπολεμικού αφηγήματος όσο ελάχιστοι άλλοι. Όπως βάζει και βαθύτερα τα θεμέλια του νεοελληνικού θεάτρου τόσο με διασκευές όσο και με νέες δημιουργίες.
Είναι χαρακτηριστικό πόσο ο Πατατζής, την ίδια ώρα που ηθογραφεί με εντιμότητα ό,τι ζούμε, παίζει το σκάκι του φιμωμένου ταλαντούχου με τους λογοκριτές και ταράζει τα αυτονόητα του μετεμφυλιακού ελληνικού κόσμου ανατρέποντας τα προσδοκώμενα, τα «αυτονόητα» των ρόλων, και μέσα από αυτό διευρύνοντας τα όρια της πρόσληψης και της κοινωνικής συνείδησης.
Η γραφή του έτσι συνομιλεί με τη στάση ζωής του και γίνεται από πνευματικό προϊόν «ενέργημα» αμφισβητώντας στο επίπεδο της σημειολογίας κάθε συμπεριφορά και κάθε σημαινόμενο. Στον «Δον Καμίλο» π.χ. (μια συγκλονιστικά νέα δημιουργία, πολύ μεστότερη και προσαρμοσμένη πανέξυπνα στα μετεμφυλιακά ελληνικά ήθη από την αρχική συρραφή επεισοδίων του Ιταλού Γκουαρέσκι) ο δήμαρχος είναι «καλοσυνάτος μα ξύλινος κουμουνιστής» σε εποχές ηθικής νίκης της αριστεράς και σύγχρονα αυστηρής πολιτικής τής παρανομίας που εξοβελίζει τους δημάρχους της από την εξουσία στην εξορία (ανατρέποντας έτσι διά της «ποιήσεως» και τα δυο και την ηθική νίκη και την πραγματική ήττα!), ο παπάς αναρχικός που τα βάζει με τον θεσμό που υπηρετεί και τσιγκλάει διαρκώς τον Θεό που «πιστεύει», υποβάλλοντας την ιδέα ότι ο μόνος Θεός του είναι ο Άνθρωπος ή αλλιώς η Φωνή της Συνείδησης του Ανθρώπου («Δον Καμίλο!!»).
Ο καρδινάλιος, τέλος, μικρός Ρασπούτιν που επιζεί στις πλάτες ενός λαού ηλίθιου (που τον κατάντησαν έτσι οι επιλογές των ηγετών του και τα δικά του λάθη) κι ο λαός ικανός για όλες τις αμαρτίες κι όλες τις αγιότητες του κόσμου.
Αλλά και όλες δυνητικά τις δυνατότητες: "- Άκουσε, φίλε. Βάζεις ένα σκοπό στη ζωή σου. Λες: Θα χτίσω ένα σπίτι. Και το χτίζεις κάποτε. Το λοιπόν, τι γίνεται; Φυσάει ξαφνικά ένας πουνέντες μέσα στο μυαλό σου και βλέπεις το σπίτι σου μ’ άλλο μάτι: Άχαρο, βαρύ, σκοτεινό. Το σιχαίνεσαι. Και το σπίτι και τον ίδιο σου τον εαυτό που το ’χτισε. Και τότε, αδερφέ μου, βάζεις για σκοπό της ζωής σου το γκρέμισμα εκείνου του σπιτιού. Θέλεις να χτίσεις ένα καινούργιο σπιτάκι που θ’ αστράφτει από φως…" γράφει στο Ich Τέσσερα, περιγράφοντας μία παρέα που έμελλε να εκτελεστεί, περιγράφοντας ως Προκρούστη τη μετεμφυλιακή Ελλάδα, αλλά και οράματα και προδοσίες πολύ πέρα από αυτήν.
Κι όμως ούτε η γεύση της πικρίας ούτε της αποτυχίας δεν οδήγησε τον Πατατζή σε μια ρητορική «μαρτυρικού μεγαλοϊδεατισμού». Αντίθετα πήρε τις ζωές των ανθρώπων που παρατηρούσε τρυφερά στις παλάμες και τις απόθεσε στο χαρτί ως μια σταθερή καταγγελία ενός κόσμου διεφθαρμένου και υποκριτή που το πρώτο που κάνει είναι να σπάει τα δάκτυλα όσων ψηλαφητά προσπαθούν να διαμορφώσουν τη ζωή τους με βάση την εύθραυστη εικόνα μιας άξιας του ανθρώπου ύπαρξης.
Ή αλλιώς: «Το κορίτσι τον κοίταξε πολλήν ώρα στα μάτια. Ύστερα τίναξε τα χρυσά της μαλλιά προς τα πίσω και φέρνοντας την παλάμη της μπροστά στο μέτωπο μουρμούρισε κοιτάζοντας τον ήλιο: "Πρέπει να διώξουμε το θάνατο από τους δρόμους. Κι έφυγε τρέχοντας…" λέει η Ναντούλα στο Τραγούδι των Σκοτωμένων.
Ο Πατατζής επέλεξε να ζήσει ακολουθώντας την εντολή του κοριτσιού, προσπαθώντας να σκαλίσει με τα νύχια το Φως στον αδιάφορο βράχο μιας εξαιρετικά σκληρής εποχής που επιστρέφει με άλλον τρόπο στην εποχή μας. Κι όμως! «Η θέλησή μας να θυμόμαστε είναι η θέλησή μας ν’ αλλάξουμε τον κόσμο», όπως έγραψε η Τζόαν Νεστλ. Είκοσι χρόνια από τον θάνατό του αξίζει να τον θυμηθούμε. Όχι μόνο ως πολιτιστική επιλογή αλλά και ως πολιτική (μα με την ουσιαστικότερη έννοια) πράξη.
Ελένη Καρασαββίδου

Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2011

Γιατί κατεβαίνει η εικόνα της Παναγίας της Βουλκανιώτισσας στη Μεσσήνη

«Όταν ήσαντε ακόμη εδώ οι Τούρκοι κι ερχόσαντε τα καράβια από την Αραπιά στα Μοθωκόρωνα, φέρανε μαζί τους και μια χρονιά και την πανούκλα και πέθαινε ο γέρμος ο κοσμάκης αραδαριά. Ερήμωσαν τα χωριά κι οι κάμποι κι ο κόσμος δεν ήξευρε τι να κάμει. Λιτανείες και παράκλησες Ρωμνιοί και Τούρκοι μαζί, βλέπεις δεν ξετάζει θρησκεία ο Χάρος κι η αρρώστια!
Όταν έφτασε ο κόμπος στο χτένι και ξεκληρίστηκε σχεδόν το μισό Νησί, μια βραδιά κάτι γριές που ‘περετούσανε στις Νησιώτικες εκκλησίες, είδανε κι οι τρεις μαζί στον ύπνο τους μια μαυροφόρα γυναίκα να τους λέει να παραγγείλουν στο Δεσπότη να κατεβάσει την Εικόνα της Παναγιάς απ’ το Βουρκάνο για να πάψει το θανατικό. Τρομαγμένες τρέξανε η καθεμιά στο Δεσπότη που έμενε τότενες πάνωθε απ’ τ’ Αγιανιώτικο λάι, ‘κει που ‘ναι σήμερα τα Πολυδουρέϊκα σπίτια και του ‘πανε τα ονείρατά τους.
Θαύμασε ο Δεσπότης με το όνειρο που ‘δανε κι οι τρεις γριές κι έχοντας βαθιά πίστη στη δύναμη της Παναγιάς, έστειλε τους παπάδες και τους προεστούς πάνω στο Μαναστήρι να φέρουν την Εικόνα. Και την κατεβάσανε ολονυχτίς με λαμπάδες και κεριά κι αποπίσω ο πικραμένος ο κοσμάκης κλαίγοντας και παρακαλιώντας το Θεό και την Παναγιά να τους λυπηθεί και να πάψει το θανατικό.
Περνούσανε κι απ’ τα χωργιά ούλα που βάρεσε η πανούκλα κι ακολουθούσε ο κοσμάκης και φτάσανε και στο Νησί το πρωΐ και την πήρε στα χέρια ο Δεσπότης και σταύρωσε τον τόπο να σηκωθεί να φύγει η πανούκλα να πάει στο καλό! Κι αφού προσκύνησαν ούλοι την πήρανε πάλε οι καλογέροι και τράβηξαν πίσω για το Βουρκάνο μαζί με τους χωριάτες. Κι εκείνη τη βραδυά λένε πως είδανε μερ’κοί την πανούκλα σαν αναμαλλιάρα γυναίκα να τρέχει και να πέφτει στη θάλασσα και να φεύγει πίσω στην Αραπιά και να πηγαίνει πάλι πίσω από ‘κει που ‘ρθε!
Έτσι γλίτωσε ο κοσμάκης τότενες απ’ την πανούκλα κι από ‘κείνα τα χρόνια κάθε χρόνο την κατεβάζουνε την Παναγιά στο Νησί για να μη βρει τόπο να ριζώσει και να σταθεί αν ξαναγυρίσει ποτές πίσω η καταραμένη η πανούκλα!»
[Διήγηση Βασίλειου Αναστασόπουλου (Ψυρρή) γεννημένου στα 1893 περίπου, όπως ακριβώς το άκουγε από τη γιαγιά του τη Μαυροειδίνα. Καταγραφή Ευαγγέλου Αν. Λαμπρόπουλου το 1982 για σχολική εργασία.]
Παραλλαγή του ιδίου θαύματος της Βουλκανιώτισσας περιλαμβάνεται και στο βιβλίο του Ηλία Ι. Οικονομόπουλου, «Ο βίος και τα θαύματα της Παναγίας», έκδοσις Β , Αθήναι 1978,(σελ. 434 – 435)
Πηγή.http://pistos.gr/enhmerwsh/klhrika/giati-katebainei-i-eikona-tis-panagias-tis-boulkaniwtissas-sti-messini

Η Παναγία η Βουλκανιώτισσα για πρώτη φορά εκτός της Μητροπόλεως Μεσσηνίας


''Ἡ σεπτή Εἰκών Σου, μεταφέρεται νῦν, καί ἀγγέλων στρατιαί συναγάλλονται, Βουλκανιώτισσα Πανάχραντε Ἁγνή.'' Την θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Βουλκανιώτισσας, που εξέρχεται για πρώτη φορά εκτός της Ιεράς Μητροπολεώς Μεσσηνίας,  μετέφεραν στις 8 Απριλίου για εξαήμερο προσκύνημα ο Ηγούμενος και Πατέρες της Ιεράς Μονής Κοιμήσεως Θεοτόκου Βουλκάνου Μεσσηνίας στον Ιερό Προσκυνηματικό Ναό Υψώσεως Τιμίου Σταυρού της Ιεράς Μητροπόλεως Περιστερίου (δίπλα από το Κοιμητήριο Περιστερίου) κατόπιν σχετικής προσκλήσεως του Σεβ. Μητροπολίτου Περιστερίου  κ.Χρυσοστόμου.
ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΕΙΚΟΝΑΣ
Η Ιερά και Σεβασμία Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Βουλκάνου στην περιοχή Ιθώμη Μεσσηνίας είναι η μεγαλύτερη και ιστορικότερη Μονή της Ιεράς Μητροπόλεως Μεσσηνίας, με πλούσια εκκλησιαστική και εθνική δράση. Η παλαιά Μονή της «Κορυφής» ή «Επανωκαστριτίσσης» όπως λέγεται, κτίσθηκε κατά τον Η΄ αιώνα στον χώρο όπου κατά την αρχαιότητα λατρευόταν ο Ιθωμάτας Δίας.
Κατά το έτος 1625 οι Βουλκανιώτες Πατέρες εξαιτίας των δυσμενών καιρικών συνθηκών και της ελλείψεως νερού , έκτισαν σε χαμηλότερο τόπο την νέα Μονή Βουλκάνου όπως μαρτυρεί και ο κώδικας της Μονής. Μαζί τους μετέφεραν και το ιερό παλλάδιο του Μοναστηριού, την θαυματουργό εικόνα της Παναγίας της Βουλκανιωτίσσης. Οι σχετικές παραδόσεις αναφέρουν ότι η σεπτή Εικόνα τη Παναγίας ευρέθη από εικονολάτρες Μοναχούς κρεμασμένη σ' ένα πουρνάρι και με τη συντροφιά ενός αναμένου καντηλιού.
Η Εικόνα της Βουλκανιώτισσας είναι μικρών διαστάσεων (0,36 x 0,29) και παριστάνει ημίσωμη την Θεοτόκο ως Οδηγήτρια. Έχει αργυροεπένδυτο κάλλυμα φτιαγμένο στο Μετόχιον της Μονής που βρισκόταν στη Σμύρνη το έτος 1857 και φέρει την επιγραφή « Η ΟΔΗΓΗΤΡΙΑ ΕΠΟΝΟΜΑΖΩΜΕΝΗ Τῼ ΟΡΕΙ ΒΟΥΛΚΑΝῼ ».
Χιλιάδες προσκυνητών συρρέουν στη Μονή όλο το έτος, κυρίως όμως τις ημέρες του Δεκαπενταυγούστου καθώς και στο Μετόχιο της Μονής στην Μεσσήνη όπου πραγματοποιείται 9ήμερη πανήγυρη από τις 20 έως τις 28 Σεπτεμβρίου κάθε έτους. Να σημειωθεί ότι η Ιερά Εικόνα μεταφέρεται λιτανευτικώς με νυκτερινή πεζοπορία από την Μονή στη Μεσσήνη, σε απόσταση 20 χιλιομέτρων. Η λιτάνευση αυτή, ή «Κάθοδος» όπως λέγεται, γίνεται σε ανάμνηση της διασώσεως των κατοίκων από πανούκλα κατά τον 17ο αιώνα, όταν με την μεταφορά και την ευλογία της Εικόνας εξαφανίστηκε η φοβερή αρρώστια.
Στο μοναστήρι ακόμη φυλάσσονται Ιερά Λείψανα πολλών Αγίων της Εκκλησίας μας, μεταξύ των οποίων του Αγίου Νεομάρτυρος Ιωάννου του Μονεμβασιώτου, του Αγίου Διονυσίου Αρεοπαγίτου, του Καλαματιανού  Νεομάρτυρος Αγίου Ηλία του Αρδούνη, Επιτραχήλιον του Αγίου Γρηγορίου του Ε΄ κλπ. Στη δε πλούσια βιβλιοθήκη του υπάρχουν παλαιά και νέα βιβλία, χειρόγραφα, Τουρκικά φιρμάνια και 4 Πατριαρχικά Σιγίλλια που αναγνωρίζουν ή επικυρώνουν τα προνόμιά του ως Σταυροπήγιον.
Σήμερα η Ιερά Μονή του Βουλκάνου απαριθμεί 11μελή ανδρική αδελφότητα.
Η  Σεπτή εικόνα θα παραμείνη στον Ιερό Ναό Τιμίου Σταυρού Περιστερίου έως και την Τετάρτη 13 Απριλίου 2011.

Το τάμα της Δέσποινας Στυλιανοπούλου στη Παναγία Βουλκανιώτισσα

Η Δέσποινα Στυλιανοπούλου έκανε ένα τάμα. Να βρεθεί στις 20 Σεπτεμβρίου στη γενέτειρά της τη Μεσσήνη για να προσκυνήσει τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Βουλκανιώτισσας που μεταφέρεται από τον ναό στο μεσσηνιακό βουνό Βουλκάνος όπου φυλάσσεται για οκτώ ημέρες στο μοναστήρι της Μεσσήνης. «Εκεί μας έκανε κατηχητικό ο πάτερ Θεοδόσιος όταν ήμασταν παιδιά. Θυμάμαι ότι σαράντα δεσποτάδες από τη γύρω περιοχή ακολουθούσαν την πομπή της θαυματουργής εικόνας και κόσμος την έραινε με άνθη όταν περνούσε» δήλωσε σε καθημερινή εφημερίδα. Η πρωταγωνίστρια έχει πολλά να θυμηθεί από τον εορτασμό της Παναγίας στο Βουλκάνο. «Έχω και μια τρομερή ανάμνηση, μαζί με την εικόνα μια χρονιά “έφυγε” και η μανούλα μου. Είναι βαθιά χαραγμένη στη μνήμη μου αυτή η ημερομηνία. Κατά τον εορτασμό, όταν ήμουν μικρή, γινόταν και μεγάλο πανηγύρι και ζωοπανήγυρη όπου εκατοντάδες έμποροι πουλούσαν ζώα και εξέθεταν τις πραμάτειες τους στον κόσμο. Και αυτό θα αποτελέσει ξεχωριστό κεφάλαιο του βιβλίου μου. Ο,τι έχει συμβεί μέχρι να φύγω από την πατρίδα μου θα υπάρχει μέσα.»
Το διαβάσαμε στο gossip-tv.gr


Το τάμα της Δέσποινας Στυλιανοπούλου στη Παναγία Βουλκανιώτισσα