Translate this page

Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2012

Και η Λάρισσα υιοθετεί το πρωτότυπο πρόγραμμά μας του 2006!

Η Λάρισσα, έκανε, αυτό που έκανε ο Δήμος Αλεξανδρούπολης. Δηλαδή, μοίρασε κηπάρια σε Δημότες της. Όπου άνθρωποι με κοινωνικά κριτήρια θα αποκομίζουν τα κηπευτικά τους. Εν τω μεταξύ και το Λουτράκι υιοθέτησε μια άλλη πρότασή μας (ακριβής αντιγραφή) περί στησίματος το αγάλματος του Διός (που όμως είναι ο Ποσειδώνας) που είχαν τα παλιά χιλιάρικα, πριν τον Απόλλωνα και μετά τον Αλέξανδρο. (Όσοι θυμούνται!)  Το πρόγραμμα «για κάθε Δημοτικό Συνδυασμό» Μεσσήνης είναι ΕΔΩ και  ΦΥΣΙΚΑ δεν έχει υλοποιηθεί ΟΥΤΕ ΜΙΑ πρότασή μας για τους λόγους που όλοι φαντάζεστε και για τους οποίους πλέον πραγματικά -πλέον- διασκεδάζω. Αντίθετα το υλοποίησε το Λουτράκι και η Αλεξανδρούπολη  (ΕΔΩ) Παλιά στενοχωριόμουν και  έστεκα στο «γιατί» Το γιατί εξηγείται με την απόλυτη ευτέλεια των ταπεινότατων κινήτρων που μπορεί να έχουν τα ζώα, οπότε έπαψα να στενοχωριέμαι και πραγματικά ΓΕΛΑΩ, δεν το λέω για να διασκεδάσω το τραγικό του πράγματος. Εξ άλλου, ο κάθε λαός έχει την ηγεσία που του αξίζει. Αυτό δεν αποτελεί καρφί για τις Δημοτικές Αρχές της Μεσσήνης, αλλά για τον κόσμο που ψηφίζει. Οι προτάσεις που διατυπώνω, είναι ελαχίστου κόστους και δεν δημιουργούν περιθώρια για παράπλευρη διαχείριση, επομένως, αυτό αποτελεί αξεπέραστο μειονέκτημα για την δρομολόγηση υλοποίησής τους. Χρειάζεται να υπάρχει ένας αιρετός σύμβουλος που κινηθεί σε προσωπική βάση για να υλοποιηθούν οι διατυπωθείσες δημόσια ιδέες μου.  Ακόμα και αυτή η ίδια η δημοσίευση είναι ένα επί πλέον βαρίδι για να υλοποιήσει κάποιος μια «ξένη» πρόταση και όχι  «μια δική του» για να μην του πει κάποιος «από τον Πλατάρο την έκλεψες!» που τυγχάνει πολιτικός του αντίπαλος ή -ακόμα χειρότερα- κινείται στον ίδιο χώρο! (Είπαμε, οι εξηγήσεις μπορούν να γίνουν ΜΟΝΟ με ψυχολογικούς όρους και ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΑ με όρους ιδιοτέλειας οικονομικής) Οι Αλεξανδρουπολίτες Σύμβουλοι και Δήμαρχοι ή οι Λαρισσαίοι ή οι  Λουτρακιώτες, δεν γνωρίζουν τον Πανελληνίως άγνωστο κ. Πλατάρο επομένως δεν έχουν κάποιο σύμπλεγμα έναντί του.
Σε κάθε περίπτωση, ευθύνεται ο λεγόμενος «λαός» που ενώ γνωρίζει ότι αποφασίζουν πλάνητες και εδραίοι γύφτοι με πενηντάρικα γι αυτόν , αυτός έχει την πολυτέλεια να απέχει από τις Δημοτικές εκλογές, ή να μετέχει αλλά να ψηφίζει....λευκό(!) ή και ....άκυρο(!) Ταυτοχρόνως, όταν ψηφίζει να ψηφίζει τυχάρπαστους μόνο με συγγενικά ή φιλικά κριτήρια, αγνοώντας όλα τα άλλα. Φυσικά και αυτό αποτελεί δικαίωμα του «λαού»  (Σύμφωνα με πόρισμα από το  «θεώρημα του ανέφικτου» του Arrow μάλλον δεν υπάρχει λαός , εξ ου και τα εισαγωγικά) δεν δικαιούται ΜΕΤΑ,  ΗΘΙΚΩΣ, να σκούζει σε όλους τους τόνους για πράξεις και παραλήψεις της Δημοτικής Αρχής. Και για την υπόλοιπη πολιτική σκηνή τα ίδια και χειρότερα ισχύουν, αλλά ας μην το σχολιάσω κι αυτό.
Βεβαίως, οι όροι με βάση τους οποίους παίζεται το πολιτικό παιγνίδι είναι απολύτως συγκεκριμένοι, δεν είναι όλοι ορατοί, υπάρχει ο βασικός κανόνας ότι «ΔΕΝ υπάρχει κανόνας» Υπάρχουν  αρχές,  όπως  του σαβουρογυρίσματος στα γύφτικα, στα σοκάκια, στα ζεμπερέκια, στα κουδούνια, στα σόγια, στους φίλους, στο τυχαίο, στην υγεία, κτλ αρχές, στις οποίες δεν μπορούν όλοι να ανταποκριθούν επιτυχώς με την δεδομένη επιτυχία πάντα. Άρα ουδείς δικαιούται να διαμαρτύρεται όταν μετέχει του πολιτικού παιγνιδιού εν πλήρη επιγνώσει και συνειδήσει...Απλώς διαπιστώσεις κάνουμε, διαπιστώσεις που δεν βοηθούν στην λύση των πραγμάτων.  Για να αλλάξει νοοτροπία κάποιος, πρέπει ή να υποστεί αγωγή εξ απαλών ονύχων (από μικρός για όσους μπερδεύουν την σημασία της φράσης) ή να ματώσει ων ενήλικος. Εμείς είμαστε προορισμένοι στο να ματώσουμε πάρα πολύ και πάλι θα είναι αμφίβολο αν βάλουμε μυαλό, να αναλαμβάνουμε την ευθύνη μας για τις πράξεις μας και τις παραλήψεις μας. Θα σταθώ για άλλη μια φορά σε ένα πασίγνωστο παράδειγμα:
Είναι απολύτως βέβαιο, απολύτως βέβαιο επιστημονικά, κοινωνιολογικά, ηθικά, δεοντολογικά, ότι όποιος στις εκλογές επιλέγει τον δρόμο αποχής λευκού ή άκυρου είναι το λιγότερο ηλίθιος ή αγράμματος και το περισσότερο χρήζει ψυχολογικής υποστήριξης. Αυτός ο ισχυρισμός που διατυπώνω, στην δική μου συνείδηση είναι ΑΥΤΟΝΟΗΤΟΣ. Σε πολλές χιλιάδες, ίσως εκατομμύρια  συμπατριωτών μου, είναι «πολιτική αντίδραση», «πολιτική τιμωρία» , «πολιτική πρακτική»,«πολιτικό δικαίωμα» , «δικαίωμα» και άλλα τέτοια φυσιολογικά,  με φυσιολογικούς επιθετικούς προσδιορισμούς. Είναι κουραστικό να επιχειρηματολογείς Δημόσια δεκαετίες για το αυτονόητο και να μην περνάει στο «λαό» το αυτονόητο! Βεβαίως για να το κάνει ο «λαός» σε μεγάλο ποσοστό και να γίνεται και στην αλλοδαπή, υπάρχει εξήγηση. ΟΧΙ ΟΜΩΣ ΥΓΙΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΞΗΓΗΣΗ. Φυσικά στο παρόν σημείωμα δεν θα επιχειρηματολογήσω γι αυτό, διότι πραγματικά υπάρχει και ψυχολογική κούραση για κάποια πράγματα που και προφανή τα θεωρεί κάποιος και αυτονόητα και επαναλαμβάνονται δεκαετίες και κάθε τόσο βλέπεις και κάποια νούμερα με ...πτυχίο που επιχειρηματολογούν υπέρ του λευκού και του ακύρου! Εμείς έχουμε εξ άλλου επιλέξει να συμμορφωνόμαστε με τις όποιες επιλογές του «λαού» ακριβώς για να μην μπορεί κάποιος να αμφισβητήσει την προσήλωσή μας στο Δημοκρατικό πολίτευμα! Αλλά την κριτική ΔΕΝ ΘΑ ΤΗΝ ΓΛΥΤΩΣΕΙ...ΚΑΝΕΙΣ!
:-)

Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2012

Ένα πάρα πολύ σοβαρό κοινωνικό θέμα εκπαίδευσης

Δεν είχα καμία πρόθεση να αναδείξω σε προσωπικό μπλόγκ, ένα θέμα που υποπίπτει στην αντίληψή μου ως εκ της θέσεώς μου ως Δημόσιου λειτουργού. Εξ άλλου δεν είναι εμπιστευτικό υπό την έννοια που προσδιορίζει το πειθαρχικό δίκαιο των Δ.Υ., αλλά εμπιστευτικό υπό την απλή έννοια της μετριοφροσύνης. Δεν αφορά ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα μαθητών, αλλά ΙΣΩΣ καθηγητών. 
Μπαίνω στην ουσία:
Κάποιοι καθηγητές, εδώ και πολλά χρόνια πολύ πριν την κρίση, συνηθίζουν να βοηθούν τους μαθητές τους με φροντιστηριακά μαθήματα , εντελώς αφιλοκερδώς σε ώρες αργιών κτλ Μετακινούνται μάλιστα ιδίοις εξόδοις για να διδάξουν αδιακρίτως πάντες τους αιτουμένους διδακτική βοήθεια. Τελευταία παρατηρήθηκε το εξής φαινόμενο (το καταθέτω υπό μορφήν έκπληξης και μάλλον ως οιονεί κοινωνική καταγγελία)
Κάποιος καθηγητής /τρια κάνει ολιγόωρα δωρεάν μαθήματα ειδικότητάς του σε κάποια τάξη από το Καλοκαίρι (άλλος/η από τον Σεπτέμβριο) και παρατηρείται ΦΥΛΛΟΡΡΟΗ στα παιδιά! Φεύγουν από το δωρεάν μάθημα, που τους κάνει ΕΜΠΕΙΡΟΤΑΤΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ/ΤΡΙΑ, ΙΚΑΝΟΣ, ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΑ ΚΑΙ ΔΙΔΑΚΤΙΚΑ. Πότε φυλλορροεί το τμήμα; Σε εποχή πλήρους ΕΝΔΕΙΑΣ ΤΩΝ ΓΟΝΕΩΝ!
Δεν πιστεύω ότι οι γονείς αποτρέπουν τα παιδιά τους από «τα γράμματα» που «πλέον δεν έχουν μέλλον» αλλά είναι ένα φαινόμενο του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΙΔΙΟΤΥΠΟΥ, που έχει καταξεφτελίσει επιστημονικά δεδομένα συγγραμμάτων , όπως λ.χ. εκείνου του φαινομένου όπου σε μια ΑΥΞΗΣΗ ΤΙΜΩΝ ΕΝΟΣ ΕΙΔΟΥΣ, παρετηρείτο ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΑΥΞΗΣΗ ΤΗΣ .....ΖΗΤΗΣΗΣ!!!!!!
Αν κάποιoς έχει κάποια άλλη εξήγηση, ας μας καταστήσει και μας λίγο σοφούς, διότι αδυνατούμε να κάνουμε σοβαρή διάγνωση του ....φαινομένου!

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2012

Αποτελέσματα διαγωνισμού «Ευκλείδης» για την Μεσσηνία

Σύμφωνα με επίσημη πληροφόρηση της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρείας, στον νομό μας διακρίθηκαν οι παρακάτω:


ΤΑΞΗ ΕΠΩΝΥΜΟ ΟΝΟΜΑ
ΣΧΟΛΕΙΟ

Β' ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΧΑΣΑΝΗ ΕΡΙΣΑ
ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΚΟΡΩΝΗΣ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ

Α΄ΛΥΚΕΙΟΥ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ
4ο ΕΝΙΑΙΟ ΛΥΚΕΙΟ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ

Α΄ΛΥΚΕΙΟΥ ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΥ ΠΑΝΤΕΛΙΑ
4ο ΕΝΙΑΙΟ ΛΥΚΕΙΟ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ

Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ ΑΚΑΚΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΟΥΛΑ
ΕΝΙΑΙΟ ΛΥΚΕΙΟ ΘΟΥΡΙΑΣ

Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ ΣΚΛΗΚΑΣ ΝΙΚΟΣ
3ο ΕΝΙΑΙΟ ΛΥΚΕΙΟ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ
Αφού δώσουμε συγχαρητήρια στους επιτυχόντες, να μην παραλείψουμε και να δώσουμε τα ίδια στους «αποτυχόντες» που είναι γερά και δημιουργικά μυαλά, αφού όλοι ήταν επιτυχόντες του διαγωνισμού «ΘΑΛΗΣ» . Έχοντας κάνει μια προκαταρκτική διόρθωση στα γραπτά ξέρω ότι όλα τα παιδιά έχουν θαυμαστό επίπεδο μυαλού, αφού ακόμα και τα όποια λάθη  κάνουν αυτά τα παιδιά, είναι λάθη ευφυών. (Να μην το εξηγήσω λεπτομερώς, ο καλός φαίνεται -όπως λέμε- από μακριά.)
Συγχαρητήρια λοιπόν σε όλους και -αν μου επιτρέπεται- μια συμβουλή: Συνεχίστε να αγαπάτε τα Μαθηματικά και αυτά δεν θα σας προδώσουν ΠΟΤΕ! Συνεχίστε να τα αγαπάτε και θα φθάσετε όσο ψηλά θέλετε. ΟΛΟΙ! Αυτό είναι το μόνο σίγουρο που σας το μεταφέρω με όση βεβαιότητα μπορώ να έχω για τα πράγματα...
ΦΕΤΟΣ ΤΟΝ ΝΟΕΜΒΡΗ θα έχουμε και το Πανελλήνιο Συνέδριο της Μαθηματικής Εταιρείας στην Καλαμάτα.  Να είστε όλοι εκεί!

Για το Παράρτημα Μεσσηνίας της ΕΜΕ
-Ο-
Πρόεδρος
Γιάννης Πλατάρος

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2012

ΜΕΛΕΤΗ ΠΡΟΒΛΕΠΕΙ Διαπλάτυνση του δρόμου Ασπρόχωμα - Μεσσήνη



Δρόμο πλάτους 11 μέτρων και διαπλάτυνση στη γέφυρα Παμίσου, προβλέπει για το δρόμο Ασπρόχωμα -Μεσσήνη, η μελέτη που εκπονεί η “Εγνατία Οδός Α.Ε.”, μετά από ανάθεση του υπουργείου Υποδομών, για μελέτες παρόμοιων έργων σ’ όλη την Ελλάδα.
Τα στοιχεία αυτά έδωσε χθες ο αντιπεριφερειάρχης Μεσσηνίας Παν. Αλευράς μετά από ενημέρωση από το διευθυντή Τεχνικών Εργων Παν. Γιαννακέα, ύστερα από ερωτήσεις μας για το συγκεκριμένο θέμα. Ο κ. Αλευράς επεσήμανε ότι προχωράει η βελτίωση του συγκεκριμένου δρόμου, γιατί βρίσκεται σε εκκρεμότητα η υπόθεση του νέου δρόμου Καλαμάτα - Ριζόμυλος.
Ο δρόμος που μελετάται θα είναι δίιχνος, δηλαδή με μια λωρίδα ανά ρεύμα κυκλοφορίας και βοηθητική λωρίδα 1,5 μέτρο από κάθε πλευρά. Η μελέτη προβλέπει, κατά τον κ. Αλευρά, αμφίπλευρη διαπλάτυνση της στενής γέφυρας στον Πάμισο, φωτισμό του δρόμου και αποχετευτικό ομβρίων.
Σύμφωνα με την ανάθεση από το υπουργείο, η “Εγνατία Οδός Α.Ε.” θα μελετήσει συνολικά δρόμους 200 χιλιομέτρων στη Μεσσηνία, με στόχο τη βελτίωση της οδικής ασφάλειας.                

Γ.Σ. "ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ" 16/02/2012

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2012

Ένα κρυφοκοίταγμα στο μέλλον της Εκπαίδευσης, που έχει έλθει στον Πλανήτη, πλην Ελλάδος.

Geometric Optics 2.05

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2012


Νίκος Λυγερός,ο Έλληνας με το υψηλότερο δείκτη IQ,ο άνθρωπος που συμμετέχει σε αναρίθμητες επιτροπές και τομείς ερευνών. Συχνά αναδημοσιεύει άρθρα του για τις εξελίξεις στη χώρας μας:


 Η Ελλάδα χρειάζεται μια Στρατηγική Ομάδα Κρούσης. Μπορεί αυτή η έκφραση να ξαφνιάσει ακόμα και τους ειδικούς των ενόπλων δυνάμεων, διότι το δεύτερο σκέλος αφορά συνήθως το τακτικό επίπεδο.  



Η εξήγηση είναι απλή, το πρώτο σκέλος δεν επαρκεί. Η Ελλάδα δεν χρειάζεται μόνο ένα  think tank. Κι ο λόγος είναι ότι το θεωρητικό είναι ανίκανο ν’ αλλάξει τις καταστάσεις και σίγουρα τα δεδομένα που απασχολούν το λαό μας. Η Στρατηγική σκέψη είναι απαραίτητη, όπως και ο στρατηγικός σχεδιασμός, αλλά πρέπει να υποστηριχτούν και από τη στρατηγική διαχείριση της κρίσης. Με άλλα λόγια, όλα αυτά είναι απλώς ιδέες όσο δεν υπάρχουν υλοποιήσεις. Και αυτό μπορεί να γίνει μόνο με την ομάδα κρούσης. 

Από την άλλη πλευρά, κινήσεις σε τοπικό επίπεδο δίχως στρατηγική ακόμα και αν είναι αποτελεσματικές δεν εξασφαλίζουν τίποτα σε ολικό επίπεδο. Η έννοια της Στρατηγικής Ομάδας Κρούσης είναι λοιπόν ένα μείγμα ικανό να διαχειριστεί ένα στρατηγικό mix από την ιδέα έως την υλοποίηση της. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα είναι πολυμετωπικά και οι τοπικές προσεγγίσεις καταρρέουν διότι, μπαίνουν σε ένα πλαίσιο ανταγωνιστικό όταν οι άνθρωποι δεν έχουν πραγματική εικόνα των άλλων προβλημάτων και δεν μπορούν να συνδυάσουν τη θεματολογία. Όταν δεν υπάρχει μία Στρατηγική Ομάδα Κρούσης δεν αντιλαμβανόμαστε τα κοινά στοιχεία που μπορούν να έχουν προβλήματα, όπως το θέμα της αναγνώρισης και της ποινικοποίησης της άρνησης της γενοκτονίας, οι κυπριακές προσφυγές, οι γερμανικές αποζημιώσεις, τα ακριτικά νησιά, η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, η απόρριψη των φραχτών, η απόδειξη του εθνικού θησαυρού που αποτελούν οι Καραθεοδωρήδες, η εθνική άμυνα, η πολεμική αεροπορία, οι εναλλακτικές ανάπτυξης οικονομίας, η ποιότητα των ελληνικών προϊόντων, η Καρυάτιδα, τα Μάρμαρα του Παρθενώνα.


Όντως είναι ελάχιστοι αυτοί που μπορούν να αντιληφθούν την συνεκτικότητα αυτής της θεματολογίας, ειδικά όταν τη συνδυάζουμε με επιστημονικές ανακαλύψεις και με την παιδεία σε όλες τις βαθμίδες. Διότι όλοι μας κοιτάζουμε και λίγοι βλέπουν την πραγματικότητα, για να έχουν αποτελεσματικά οράματα και βέβαια υλοποιήσιμα. Τώρα ο καθένας έχει τα δεδομένα στα εθνικά και οικονομικά θέματα. Οι κατηγορίες δεν αλλάζουν τίποτα. Ο ελληνικός λαός θέλει έργα επί του πρακτέου. 


Σε κάθε τομέα υπάρχουν σοβαροί άνθρωποι που μπορούν να προσφέρουν στην πατρίδα μας μέσω των κινήσεων τους. Αν αυτές λοιπόν είναι συντονισμένες και όχι σπασμωδικές, τότε μπορούμε πραγματικά να βοηθήσουμε τη χώρα δίχως να περιμένουμε τίποτα από τους άλλους. Οι Έλληνες δεν είναι πολλοί, αλλά δεν είναι λίγοι. Οι Έλληνες δεν είναι αντιδραστικοί, αλλά αντιστασιακοί. Τόσα χρόνια κατάφεραν να επιζήσουν μετά από γενοκτονίες, καταστροφές, πολέμους και είναι ακόμα εδώ για να προσφέρουν το έργο τους στην Ανθρωπότητα. Η μιζέρια της κοινωνίας δεν αλλάζει τίποτα ούτε καν τη σαθρότητα. Μπορεί να είμαστε άθλιοι, όπως θα έλεγε ο Victor Hugo, αλλά ο λαός μας κατάφερε άθλους. Έχουμε παρελθόν και το μέλλον μας ανήκει, διότι είμαστε ένας λαός του χρόνου. 

Και η εθνική μας στρατηγική πρέπει να είναι ΣΟΚ και ΚΛΕΟΣ.

www.lygeros.org

Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2012

Θεμα: ΤΟ ΒΗΜΑ - Γιώργος Μαρκόπουλος: Ο ποιητής της πλατείας Βικτωρίας



Γιώργος Μαρκόπουλος: Ο ποιητής  της πλατείας Βικτωρίας
 
 
Έφθασε χαμογελαστός την ώρα που εξαφανίζονταν οι λεπτές νιφάδες του χιονιού και έβγαινε ο ήλιος. Μεσημέρι της περασμένης Τρίτης στην πλατεία Βικτωρίας. Ο ποιητής Γιώργος Μαρκόπουλος, από τους σημαντικότερους της γενιάς του 1970, έσερνε μαζί του τη «μαούνα», όπως έχει ονομάσει το μπλε καροτσάκι για τα ψώνια του. Είχε μόλις επιστρέψει στη γειτονιά του από τα γραφεία των εκδόσεων Κέδρος, όπου «πήγα να κεράσω τα παιδιά κασεροπιτάκια».
Αιτία ήταν το Βραβείο Ποίησης 2011 του Ιδρύματος Κώστα & Ελένης Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών για το σύνολο του έργου του και πιο πρόσφατα το Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη συλλογή του Κρυφός κυνηγός (2010). «Καλοδεχούμενα βέβαια, μου φέρανε μεγάλη χαρά τα βραβεία, αλλά η δουλειά του ποιητή δεν είναι να περιμένει βραβεία, η δουλειά του είναι να γράφει ποιήματα» μου είπε στο φιλόξενο «Καφέ των Ποιητών».
Οι τοίχοι του μαγαζιού όπου συνήθως συναντιέται με τον Γιάννη Κοντό και τον Κώστα Παπαγεωργίου είναι διακοσμημένοι με τα πορτρέτα των μεγαλύτερων ποιητών μας. Η αυστηρή ματιά του Βάρναλη διασταυρωνόταν με την ανέμελη ματιά του Εμπειρίκου στο τραπέζι όπου ο 61χρονος ποιητής έπινε με αργές γουλιές τον καφέ του. «Η αγαπημένη μου συλλογή είναι "Οι πυροτεχνουργοί" (1979). Τα ποιήματα αυτά είναι παιδάκια με καλοκαιρινό μακό μπλουζάκι και φυσαρμόνικα, έτσι τα θυμάμαι. Στη συλλογή του 1998 "Μη σκεπάζεις το ποτάμι" (Κρατικό Βραβείο Ποίησης 1999) τα παιδιά αυτά μεγάλωσαν και έγιναν καλοντυμένοι κύριοι. Στον "Κρυφό κυνηγό" έχουν γίνει πονεμένοι άνθρωποι με πιτζάμες στο νοσοκομείο» μου λέει ο ήπιων τόνων και εντάσεων ποιητής που γράφει ότι η σιωπή «είναι η αδικημένη αδελφή της ομιλίας/ που κάποτε θα βρει το δίκιο της».
«Αγαπώ καθετί καλό στην ελληνική ποίηση»


Το μόνο που μου είπε για το έργο του ήταν ότι «όλα τα ποιήματά μου είναι βιωματικά, είναι σκηνές από την πατρίδα μου, τις περισσότερες τις έχω δει ή τις έχω ζήσει». Ο Μαρκόπουλος μιλούσε συνεχώς για τους άλλους ποιητές και απήγγελλε από μνήμης στίχους τους. «Αγαπώ καθετί καλό στην ελληνική ποίηση, είναι πολύ δυνατή και έχω τραφεί από αυτήν. Από τον Σολωμό και τον Κάλβο, μετά τον Καβάφη που απελευθέρωσε την ποιητική μας γλώσσα, τη Γενιά του 1930... Αγαπώ τους λεγόμενους παρακμιακούς ποιητές του Μεσοπολέμου, απιθάνου τρυφερότητος ποιητές όπως ο Αγρας, ο Λαπαθιώτης, ο Καρυωτάκης».
Από την πρώτη μεταπολεμική γενιά αγάπησε ιδιαίτερα τον Δ. Π. Παπαδίτσα και τον Τάσο Λειβαδίτη για την ποίηση του οποίου έγραψε ένα βιβλίο (Εκάτη, 2009). «Ο Λειβαδίτης με συγκινεί αφάνταστα, η τρυφερότητα, ο βαθύτατος ανθρωπισμός, το κλίμα του. Επιπλέον με γοήτευαν ανέκαθεν οι ταπεινοί χώροι στους οποίους εκινείτο η ποίησή του, οι βροχεροί δρόμοι με τις μαύρες ομπρέλες, τα παλιά ραφτάδικα με τις ερειπωμένες μηχανές, τα παλαιά καφενεία. Μια φορά επιθύμησα να μπω - να ρίχνει έξω δυνατή βροχή - σε ένα παλαιό καρβουνιάρικο, να πιω άσχημο κρασί βαρελίσιο και να θυμηθώ στίχους του. Η τύχη τα έφερε έτσι και έγινε κάποτε αυτό, ύστερα από μια παράσταση, κάπου στον Κεραμεικό. Μπήκα σε ένα τέτοιο μαγαζί με τα καλά μου ρούχα αλλά γρήγορα κατάλαβα πως ήμουν τελείως ξένος προς αυτούς τους ταπεινούς ανθρώπους. Εκανα ότι τάχα κάποιον έψαχνα μα δεν τον βρήκα και έκλεισα πίσω μου την πόρτα φεύγοντας».
Οσο για τον Δ. Π. Παπαδίτσα, «με συγκίνησε η ρώμη του στίχου του, ιδιαίτερα κατά την πρώτη περίοδο του έργου του. Νομίζω ότι πιο ρωμαλέος ποιητής - χωρίς να είναι μεγαλόστομος, για μένα έχει σημασία - σε εκείνη τη γενιά δεν υπήρξε. Τον έχω διαβάσει άπειρες φορές δυνατά στο σπίτι μου. Τα ποιήματά του είναι ένα μουσικό όργανο, μόνιμα κολλημένο στα αφτιά μου, χωρίς κανένα φάλτσο». Αλλωστε «η αυθεντική ποίηση έχει μια εσωτερική μουσική που την ακούμε ανεξάρτητα από τη φόρμα του κάθε ποιητή».
«Βάφτισαν "λαό" τους εγκάθετους»
Ο Γιώργος Μαρκόπουλος μου είπε «ότι το μεγαλύτερο δώρο της φύσης προς τους ανθρώπους είναι η μνήμη» και ότι «η μοναξιά είναι μια γενετήσια ερημιά που ενυπάρχει στη φύση του ανθρώπου».
Η κρίση τον έχει κάνει απρόθυμο να γράψει, προτιμά να ακούει μουσική. «Οι κυβερνήσεις στη Μεταπολίτευση βάφτισαν "λαό" τους κομματικούς εγκάθετους και βρέθηκαν σε θέσεις-"κλειδιά" άνθρωποι τόσο απολίτιστοι που μέχρι προχθές σκουπίζανε τη μύξα με το μανίκι».
Μιλώντας για το πολιτικό σύστημα θυμήθηκε τον Σεφέρη: «Πεινούσαμε στης γης τα πλάτη/ σα φάγαμε καλά/ πέσαμε εδώ στα χαμηλά/ ανίδεοι και χορτάτοι». Τον ανησυχεί πολύ η ανεργία των νέων. Τότε επικαλέστηκε τον Νίκο Καρούζο - «μην του μιλάτε, είναι άνεργος» - και λίγο μετά, με έναν αναστεναγμό, «μην του μιλάτε, δε μιλούν στους καθρέφτες».


Μπάλα και εκκλησιαστικά κείμενα

Ο Κρυφός κυνηγός «είναι βεβαιότατα παρμένος από το ποδόσφαιρο», την άλλη μεγάλη αγάπη του Γιώργου Μαρκόπουλου. Ο γεννημένος στη Μεσσήνη ποιητής υποστηρίζει την ΑΕΚ, έχει γράψει μια «Ωδή στον παίκτη της ΑΕΚ και της Εθνικής Χρήστο Αρδίζογλου» και ένα βιβλίο (Εντός και εκτός έδρας, εκδόσεις Καστανιώτη, 2006) για τη σχέση των ποιητών με το ποδόσφαιρο από τη Γενιά του '30 ως σήμερα. «Οι περισσότεροι ήταν αρνητικοί με την μπάλα. Υποθέτω ότι αυτή η στάση πήγαζε από μια αίσθηση ότι το ποδόσφαιρο καταπολεμούσε την πνευματικότητα. Εγώ είμαι λαϊκών καταβολών άνθρωπος και επιπλέον, αν είσαι σφαιρικός και ισορροπημένος, τα συνδυάζεις όλα. Δεν είναι λίγοι και αυτοί που αγάπησαν και αγαπούν το ποδόσφαιρο βέβαια, όπως ο Μανόλης Αναγνωστάκης, ο Βασίλης Στεργιάδης, ο Σωτήρης Κακίσης, με τον οποίο μεγαλώσαμε μαζί στις εξέδρες, και ο Νάσος Βαγενάς».
Επίσης έχει επηρεαστεί από την κατανυκτικότητα της θρησκείας: «Ενα από τα πιο συγκλονιστικά ποιήματα που έχω διαβάσει σε αυτή τη ζωή είναι η Νεκρώσιμη Ακολουθία» και άλλα εκκλησιαστικά κείμενα, «τόσο σπουδαία γραμμένα που δεν έχεις το δικαίωμα ούτε να γυρίσεις βάναυσα τη σελίδα με το δάχτυλό σου».